Τι σχέση έχει ο Πάνος Κιάμος με την παρακολούθηση των μαθημάτων;

Είναι σχεδόν δεδομένο ότι αυτό το κομμάτι μιλάει για την καθημερινότητα και τα φοιτητικά ντέρτια ενός αιώνιου (και δεν μιλάω για τον Highlander). Εσείς τι νομίζατε ρε ανίδεοι, ότι μιλάει για καψούρα;

“Πρώτο τραπέζι απόψε μόνος μου”.

Κάντε αυτόν τον στίχο τατουάζ στο σημείο που φαίνεται πιο πολύ πάνω σας (αν αυτό είναι η κοιλιά σας δείτε και το άρθρο: Πώς να βελτιώσετε τη διατροφή σας )

Το να σηκωθείς και να πας στο μάθημα είναι σίγουρα ένα καλό βήμα, αλλά το τι θα κάνεις όταν φτάσεις εκεί είναι ένα άλλο θέμα. Προφανώς, το να παίζεις με το κινητό και να γελάς με το νέο look (βλέπε “μουστάκι”) του διπλανού σου δεν ανταποκρίνεται στο σκοπό σου εκεί – καλύτερα να έπινες καφέ.

Μέσα από προσωπικούς πειραματισμούς με LSD, σκόνες και πραγματική παρακολούθηση μαθημάτων (μιλάμε για δόσεις ακόμη και τριών ωρών!) έβγαλα ένα σημαντικό συμπέρασμα:

Το να κάθεσαι στο πρώτο θρανίο στο μάθημα και κατά προτίμηση χωρίς γνωστούς τριγύρω είναι καλύτερο για σένα επειδή:

  • Λόγω του ότι μπροστά σου έχεις τον καθηγητή σου και τον πίνακα αναγκάζεσαι να ασχοληθείς με (μαντέψτε…) τον καθηγητή σου και τον πίνακα. Αντιθέτως, όταν κάθεσαι πιο πίσω έχεις τριγύρω σου πολλά megabyte κουτσομπολιού για να καταναλώσεις και πολλές εσωτερικές κριτικές πάνω στο “πως κατάντησε έτσι εκείνος” για να σκεφτείς.
  • Επειδή ο αγαπητός πικρόχολος ξινιάρης που αποκαλείς “κύριε” θα σε κοιτάει στραβά αν αρχίσεις να παίζεις φιδάκι στο Nokia 3310 που έχεις κειμήλιο από τον εμφύλιο, αναγκάζεσαι να το παίξεις λίγο πιο σοβαρός και να επικεντρωθείς στην παράδοση του μαθήματος, κάνοντας έτσι ένα ακόμη βήμα στο δρόμο προς το πτυχίο.
  • Μέσα σ’ όλα, ο χρόνος περνάει πολύ πιο γρήγορα μπροστά. Ίσως είναι επειδή συμμετέχεις για πρώτη φορά στο μάθημα, ίσως επειδή σύμφωνα με τη “Θεωρία της Σχετικότητας” ο χρόνος κυλάει γρηγορότερα κοντά στη “βαρύτητα πνεύματος” του καθηγητή Πέτρου Ούτσου – το διάλειμμα πάντως σε πλησιάζει γρηγορότερα και νομίζω ότι αυτό σου αρέσει.
Οπότε, πήγαινε κάθε μέρα στο πανεπιστήμιο και σιγοτραγούδα το άσμα του Πανούλη. Είδες που τελικά τα μπουζούκια προσφέρουν στην κοινωνία;

4 comments

  1. Anonymous says:

    Πω ρε φιλε κοιτατιμεκανες ! Εχω λατρεια με τον παναρο ..Ο Πανος ερχεται μερικες φορες στο μαγαζι μου να φαει βρωμικο και πολλες φορες οταν δεν μπορει αυτος ερχεται ”ο αδερφος του πανου κιαμου” ..Με φτιαχνει την μερα !

    υγ Πανο πιασε μια κετσεμπ..

    bigbenistas

  2. !sweety! says:

    Σωστός!!!Αν είναι να ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ το μάθημα,προτιμώ να μην πατήσω καν στο πανεπιστήμιο!!!

    Βέβαια ο Πάνος λέει και ένα ακόμη τραγούδι.”Από Δευτέρα”…
    Σου λέει κάτι;;;Πώς καταφέρνω μετά από ξενύχτια και ξίδια να πηγαίνω στη σχολή(και το κυριοτέρο να παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή)είναι απορίας άξιο!

    Καλό σ/κ!

  3. Anonymous says:

    Na nai kala i strabwmara mou dld pou trexw na piasw thesi mprosta…
    Isxuei pantws.Otan kathomai pio pisw mou kanoun k paratirisi…Ts ts ts….As mou kratousan prwti seira reserve…

  4. polaralex says:

    @!sweety!: “Από δευτέρα” = το soundtrack της ζωής μου… Μην κοιτάς που το παίζω “σωστός” στα posts… :p

    Πάντως το να πηγαίνεις μετά τα ξύδια για μάθημα είναι μεγάλο ταλέντο, ένα ταλέντο που ποτέ δεν απέκτησα.

Σχολιάστε!