Όλα όσα έμαθα από ένα μαγευτικό εξάμηνο με το Erasmus στο Βερολίνο.

Αυτό το άρθρο για τις εμπειρίες του Erasmus είναι ένα guest post από την Κατερίνα Παναγιώτη, φοιτήτρια Φιλολογίας στα Ιωάννινα.



Γιατί γράφω αυτό το άρθρο;

Επειδή είχα την τύχη να ζήσω αυτή την εμπειρία και έχω να πω μονάχα θετικά πράγματα – και ούτε ένα αρνητικό. Γιατί όταν ανοίγεις τους ορίζοντες της ζωής, καταλήγεις να σκέφτεσαι διαφορετικά. Αλλάζεις τόσο εσύ, όσο και η κοσμοθεωρία σου.

Γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να ταξιδέψεις σε μια ηλικία που δεν θα σε νοιάζουν οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις. Γιατί είναι απλά μαγικό.


Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα πρώτο βήμα.

Ως έφηβη ονειρευόμουν να περάσω στο πανεπιστήμιο ώστε να μπορέσω να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα αλλά και για να ζήσω μια ανέμελη ζωή, πριν μπω για τα καλά στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Από πολύ νωρίς, όμως, είχα στόχο να συμμετέχω στο Erasmus. Το είχα ψάξει και αρκετά, αφού καθηγητές και γνωστοί μου το ανέφεραν συνεχώς.

Και αφού κατάφερα να γίνω φοιτήτρια Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το μόνο που έμενα ήταν να κυνηγήσω και τον δεύτερο μου στόχο: μια θέση στο πρόγραμμα.

Αφού έκανα τα χαρτιά μου και περίμενα, μια μέρα ήρθε η απάντηση.

Και μόνο στο άκουσμα της αποδοχής μου (και της μετέπειτα αντίδρασης μου) όλη αυτή η χρονοβόρα διαδικασία και η ατελείωτη χαρτούρα άξιζαν τον κόπο.

Με δέχτηκαν, λοιπόν, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Βερολίνου, στη Γερμανία (κάτι που στην αρχή δεν με ενθουσίασε και πολύ, αλλά τελικά αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω). Για το πανεπιστήμιο αυτό, μόνο καλά λόγια έχω να πω.

Ας κάνουμε, όμως, για λίγο ένα βήμα πίσω.

Πριν ακόμη συμβούν όλα αυτά, όταν έλεγα στους φίλους μου πως θα πήγαινα Erasmus, όλοι σχολίαζαν: «Μα καλά, πως θα μπορέσεις να είσαι μονή σου σε μια ξένη χώρα χωρίς κανέναν γνωστό; Θα πας μαζί με κάποιον φίλο σου, έτσι; ΟΧΙ;»

Αλλά, στην ουσία, αυτός είναι ο πραγματικός λόγος ύπαρξης του Erasmus: Το να βγεις από το comfort zone σου και να πας μόνος σου, σε μια ξένη χώρα, χωρίς να ξέρεις τίποτα και κανέναν.

Εκεί βρίσκεται και όλη η μαγεία. Μόνο έτσι δείχνεις τα κότσια ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου, έξω από τα νερά σου, με τους ντόπιους να σε κοιτάζουν λες και είσαι εξωγήινος.

Και ναι, επέλεξα να πάω ολομόναχη. Μόνο για τις πρώτες 2 μέρες ήρθε μαζί ο μπαμπάς μου για να με βοηθήσει με βαλίτσες, τακτοποίηση και ότι άλλο χρειαζόμουν για τις πρώτες μέρες.

Ένας διαφορετικός κόσμος.

Photo by http://sumfinity.com/


Με το που πάτησα το πόδι μου στη Γερμανία κατάλαβα τι εννοούμε με τη λέξη “Ευρώπη”. Ένιωσα για πρώτη φορά πως είναι να είσαι Ευρωπαίος πολίτης.

Όλα δουλεύουν ρολόι. Όλα είναι οργανωμένα και δεν έχεις το άγχος αν κάτι θα σου πάει στραβά ή αν θα αργήσεις στη σχολή επειδή άργησε να έρθει το λεωφορείο ή γιατί σε παράτησε στη μέση του δρόμου επειδή κλασικά ήταν γεμάτο.

Μιλάω για απλά πράγματα που όμως παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο ώστε μια χώρα να σου αποπνέει την κατάλληλη εμπιστοσύνη.

Άλλο ένα πράγμα που με εξέπληξε είναι ο σεβασμός για το φυσικό περιβάλλον, τον συνάνθρωπο αλλά και τα ζώα, κάτι που στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει παντελώς.

Και όχι δεν τα γράφω όλα αυτά επειδή την είδα κάπως και θέλω να κράξω την Ελλάδα αλλά πραγματικά έζησα με την δική τους νοοτροπία και πιστεύω ότι όσον αφορά τα παραπάνω έγινα κι εγώ καλύτερος άνθρωπος (να μια από τις αλλαγές στην κοσμοθεωρία που ανέφερα παραπάνω).

Επίσης, το να μην σε ξέρει κανείς δεν είναι απαραίτητα και κακό. Έτσι κι αλλιώς, όλοι έχουμε βαρεθεί με το κουτσομπολίστικο στυλ των Ελληνικών μικρών πόλεων όπου μας ξέρουν όλοι.

Στο Βερολίνο, όμως, έβγαινα έξω αμέριμνη, χωρίς να με ξέρει κανείς. Σαν να είχα χαθεί από προσώπου γης. Και ήταν απελευθερωτικό το να μην σε νοιάζει για το αν θα σε δουν κάπου και με ποιόν, να μην νοιάζει τους γύρω σου ποιος είσαι και τι κάνεις.

Να είσαι απλά εσύ κι ο εαυτός σου μέσα σε μια απόλυτη ηρεμία.

Μια λέξη κλειδί: “Κουλτούρα”.

via

Το να γνωρίζεις ανθρώπους από άλλες χώρες και να ενδιαφέρεσαι να μάθεις από αυτούς, αλλά και να τους δώσεις πράγματα από τον δικό σου πολιτισμό είναι μεγάλο σχολείο. Και δεν μιλάω για το souvlaki και το malakas -συγγνώμη Αλέξη- που όλοι μαθαίνουμε στους ξένους, αλλά για βαθύτερες έννοιες όπως την παιδεία.

Ευτυχώς για μένα, το Βερολίνο είναι μια από τις πιο πολυπολιτισμικές πόλεις της Ευρώπης, οπότε γνώρισα ανθρώπους από όλο τον κόσμο και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω πως όλοι έχουν κάτι για το οποίο μπορούν να είναι περήφανοι όπως και κάτι άξιο στην ιστορία και την κουλτούρα τους.

Το πιο σημαντικό που έμαθα, όμως, ήταν πως ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, γλώσσας και οποιασδήποτε άλλης διαφοράς, στο τέλος-τέλος όλοι είμαστε το ίδιο άνθρωποι: Βλέπουμε με τον ίδιο τρόπο, έχουμε όλοι τα ίδια συναισθήματα (ίσως απλά τα βιώνουμε από μια άλλη οπτική γωνία και με διαφορετικές αξίες).

Το να μοιράζεσαι εμπειρίες, ιστορίες, ακόμα και φαγητό, που πρώτη φορά βλέπεις, ακούς και γεύεσαι στη ζωή σου είναι μια αξία από μόνο του. Αλλάζεις ως άνθρωπος. Αντιμετωπίζεις τα πράγματα πιο ώριμα, τα βλέπεις πιο σφαιρικά πιο… ανθρώπινα.

Και φυσικά, μαθαίνεις να ζεις μόνος σου.

Πολλοί, όταν διαβάσετε αυτή την πρόταση, θα σκεφτείτε: «Μα και ως φοιτητής ζεις μόνος σου και ανεξάρτητος από γονείς κτλ.» Ναι, σαφώς – αλλά το να ζεις σε μια άλλη χώρα μόνος σου είναι το κάτι παραπάνω που μεγαλώνει την ανεξαρτησία σου.

Το να αντιμετωπίζεις καθημερινά ανθρώπους με άλλη νοοτροπία, να έχεις πλέον να κάνεις και με πολλές περισσότερες ευθύνες απέναντι στο κράτος που σε φιλοξενεί, μόνο από αυτά βλέπεις με άλλο μάτι τον έννοια της ανεξαρτησίας.

Αποκτάς, πλέον, έναν πιο ώριμο χαρακτήρα, που αντιμετωπίζει με περισσότερη σοβαρότητα την καθημερινότητα του.

Τα ποτά και τα ξενύχτια δεν είναι το παν!

via

«Τι μας λες ρε Κατερίνα!» θα πουν οι παραπονιάρηδες/απαιτητικοί φοιτητές. Κι όμως, όταν πας σε κάποια άλλη χώρα θα δεις ότι δεν σε ενδιαφέρει το να πηγαίνεις κάθε μέρα στα πιο γνωστά κλαμπάκια, να τα πίνεις και να γίνεσαι πίτα.

Θέλεις να μάθεις για τη χώρα που βρίσκεσαι, να δεις τοπία, αξιοθέατα, να ανταλλάξεις απόψεις και να κάνεις πράγματα διαφορετικά που στη χώρα σου δεν θα μπορείς. Ίσως και αυτή να είναι η μόνη σου ευκαιρία.

Και όχι, δεν το λέω αυτό γιατί οι άλλες χώρες στερούνται τη νυχτερινή ζωή που έχουμε εδώ. Ίσα-ίσα που στο Βερολίνο ξέρουν τι θα πει καλή νυχτερινή διασκέδαση (η μάλλον πιο ποιοτική).

Το να βλέπεις όμως ιστορικά μέρη που υπήρξαν σημεία αναφοράς για την παγκόσμια ιστορία και να έχεις την ευκαιρία να αναβιώνεις στο μυαλό σου εκείνες τις στιγμές είναι κάτι που δεν μπορείς να το κάνεις παντού.

Φυσικά και έβγαινα, και μάλιστα πολύ. Απλά κατάλαβα και πως η διασκέδαση δεν είναι το παν.

Τα ταξίδια του ταξιδιού.

via

Αν κάτι μου άρεσε περισσότερο σε αυτή την εμπειρία, ήταν πως μπορούσα μέσα σε μια μέρα να πάω οπουδήποτε ήθελα στην Ευρώπη και μάλιστα χωρίς να χρειαστώ πολλά λεφτά.

Βλέπετε, εκτός της Ελλάδας, οι πτήσεις εξωτερικού με τις αεροπορικές εταιρίες χαμηλού κόστους έχουν τόσο χαμηλές τιμές που ακόμα και οι τιμές των εισιτηρίων ΚΤΕΛ που χρησιμοποιούμε φαντάζουν υπερβολικές μπροστά τους.

Ενδεικτικά, Βερολίνο-Σουηδία με αεροπλάνο: 30 ευρώ με επιστροφή. Γιάννενα-Αθήνα με ΚΤΕΛ: 40 ευρώ-το φοιτητικο-με επιστροφή, και μιλάμε για 6 ώρες διαδρομή μέσα σε ένα λεωφορείο με τον κάθε πικραμένο να λέει τα δικά του.

Οπότε, ταξιδιάρικες ψυχές, το Erasmus είναι η ευκαιρία σας. Κρατήστε τα λεφτά των εξόδων για εξορμήσεις!

Τι παίζει με τα λεφτά;

Όπως ξέρετε όλοι (ελπίζω) το Erasmus δίνει κάποια υποτροφία στους φοιτητές που γίνονται δεκτοί, ανάλογα με την χώρα υποδοχής.

Θα μιλήσω για την Γερμανία, μιας και μόνο για εκεί ξέρω. Το μηνιαίο ποσό που εγώ έπαιρνα ήταν 425 ευρώ. Μπορεί να φαίνονται λίγα, αλλά δεν ζήτησα από τους γονείς μου στο διάστημα αυτό των 6 μηνών ούτε 1 ευρώ. Με 200 ευρώ πλήρωνα την εστία και τα υπόλοιπα ήταν υπέραρκετα για τον μήνα μου.

«Κατερίνα μας δουλεύεις;» θα (ξανά)πείτε. Όχι! Όταν ζεις σε μια χώρα που τα αγαθά πρώτης ανάγκης είναι 3-4 φορές φθηνότερα από τη χώρα σου, είναι λογικό να σου μένουν και πιο πολλά λεφτά.(Ενδεικτικό παράδειγμα: Στα Γιάννενα ήθελα τουλάχιστον 150 € το μήνα για φαγητό ενώ στη Γερμανία 60 € ήταν αρκετά).

Όλα, λοιπόν, είναι θέμα οικονομίας άλλα και οργάνωσης.

Πανεπιστήμιο και μαθήματα.

via

Αν πιστεύεις ότι θα πας Erasmus για να μην διαβάσεις, τότε πλανάσαι πλάνην οικτρά. Δεν πάμε κάπου, μας δίνουν υποτροφία και τα φορτώνουμε όλα στον κόκορα για να περάσουμε καλά. Αντιθέτως, εκεί είναι η ευκαιρία μας να αποδείξουμε τι αξίζουμε.

Το Erasmus έχει διάβασμα και μάλιστα αρκετό. Έχει πολλές εργασίες, απουσίες φυσικά (3 μόνο είχα το δικαίωμα να κάνω σε κάθε μάθημα) και δεν είναι όλα ρόδινα επειδή είμαστε από άλλη χώρα.

Άντε να σε ευνοήσουν κάπως οι καθηγητές επειδή είσαι ερασμίτης, να κάνουν το 8 εννιάρι, αλλά αν δεν γράψεις τίποτα, ακόμα κι εκεί, θα κοπείς (και άντε μετά να δώσεις πίσω την υποτροφία).

Τα μαθήματα γίνονται συνήθως στη γλώσσα της χώρας υποδοχής οπότε φροντίστε να μπορείτε να την καταλαβαίνετε σε μεγάλο βαθμό για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως.

Να ξέρετε ότι εκεί θέλει συστηματικό διάβασμα κι όχι μια εβδομάδα πριν την εξεταστική. Μαθαίνεις έτσι το πως να είσαι σωστός φοιτητής, το πως να βάζεις τα πράγματα σε ένα πρόγραμμα.

Επίσης τα πανεπιστήμια του Βερολίνου είναι πολύ πιο οργανωμένα, όπως οι διδάσκοντες  και το διοικητικό προσωπικό  πολύ πιο συνεννοήσιμοι.

Εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές.

Εκτός από τα “πνευματικά οφέλη” που σου προσφέρει το Erasmus, μπορεί να σου δώσει ταυτόχρονα κι ευκαιρίες για τις μεταπτυχιακές σπουδές ή κάποια θέση εργασίας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί διευρύνεις πολύ τους κοινωνικούς σου κύκλους.

Σαφώς αν είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, σου δίνεται η ευκαιρία να το αποδείξεις.

Ακόμη και οι καθηγητές και η επαφή που αποκτάς μαζί τους είναι μια διέξοδος για τη μετέπειτα πορεία σου, καθώς ξέρουν πως να σε βοηθήσουν σε περίπτωση που αναζητάς κάποια θέση εργασίας ή κάποιο καλό μεταπτυχιακό.

Υπάρχει επίσης περίπτωση κάποιος από το ίδιο το πανεπιστήμιο να σου προτείνει μια θέση εργασίας για μετά την αποφοίτησή σου ή ακόμα και να σου προτείνει να κάνεις πρακτική, που πάλι θα σου ανοίξει τις πόρτες για μια θέση εργασίας με καλές αποδοχές και πάνω σε αυτό που έχεις σπουδάσει.

H ΠΑΡΕΑ!

Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του άρθρου μου. Είναι ο μεγαλύτερος λόγος που αγάπησα τόσο πολύ αυτό το πρόγραμμα και χαίρομαι τόσο που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω.

Είναι αυτοί οι 15 άνθρωποι που ότι κι αν γίνει δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.

Ήμασταν μαζί σχεδόν 24 ώρες το 24ώρο, ο καθένας μας από μια άλλη χώρα. Στην αρχή άγνωστοι, μα τώρα μια παρέα που όσο μακριά κι αν είμαστε, νοιαζόμαστε πραγματικά ο ένας για τον άλλον.

Απέκτησα κάτι παραπάνω από αληθινούς φίλους, περισσότερο κάτι σαν ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Έτσι αποκαλούσαμε τη μικρή μας παρέα. Χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν τόσο όμορφο αυτό το εξάμηνό μου στο Βερολίνο.

Το να μοιράζεσαι κοινές εμπειρίες, προσωπικά βιώματα, να είσαι καθημερινά με κάποιους ανθρώπους, να αλληλοστηρίζεστε και να χτίζετε έναν τόσο δυνατό δεσμό σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είναι κάτι το μοναδικό. Μπορώ να πω ότι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν πιο σημαντικοί από άλλους που γνώριζα χρόνια ολόκληρα.

Αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να να με κάνουν να νιώσω και να περάσω τόσο όμορφα. Να είμαι χαλαρή και να με δέχονται όπως είμαι. Να μην με κρίνουν και να μην τους νοιάζει αν είμαι η πιο in της παρέας η το τι ρούχα φοράω.

Ήταν και είναι το κομμάτι του Erasmus μου που δεν ήθελα να αφήσω πίσω. Τους αγάπησα και σίγουρα θα επιδιώξω να τους ξαναδώ.

Θα μπορούσα να γράφω εβδομάδες για όλες μας τις ιστορίες και για όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους αλλά θα σας κουράσω και δεν θέλω να χαλάσω τον σκοπό του άρθρου και να γίνει είδος σαπουνόπερας.

Αλλά μπορώ να πω ότι για μένα στην ουσία αυτά τα 15 ανθρώπινα διαμαντάκια (όπως τους λέω) ήταν όλο το Erasmus μου.

Εύη, Γιώργο, Philippe, Alia, Lotte, Sandra, Marta, Denes, Katie Alice, Ieva, Malin, Alex, Christina, Maria, Thanos. Αυτό το άρθρο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε εσάς.

Εσύ, τι περιμένεις;

Πραγματικά έχω να πω ότι το Erasmus είναι και θα είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου, μια μοναδική εμπειρία που σας συμβουλεύω να ζήσετε κι εσείς.

Όσοι το σκέφτεστε και διστάζετε να μπείτε στον κόσμο του, σας μιλάω εκ πείρας, μην το σκέφτεστε καν. Είναι ότι καλύτερο μπορεί να σας συμβεί. Ελπίζω να σας βοήθησα αρκετά. 🙂

4 comments

  1. Tina K. says:

    Διαβάζοντας το άρθρο σου, Κατερίνα, νόμιζα πως κάτι δικό μου ενδότερο έγραφε…τα έζησα όλα ακριβώς όπως τα περιέγραψες εσύ μόνο που βρισκόμουν λίγο πιο πάνω, στην Ολλανδία. Τελικά, τα πράγματα δεν διαφέρουν και πολύ. Το erasmus είναι μοναδικό, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις ψυχές σας και αξίζει περισσότερο από κάθε τι να το δοκιμάσετε!

  2. Anonymous says:

    Μια από τα ίδια έζησα πριν από 18 ολόκληρα χρόνια στη Σουηδία και νομίζω πως ήταν χθες. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

  3. Katerina J says:

    Και με τα μαθήματα και τις απουσιες που κανεις τι γινεται ; Χανεις ενα ολοκληρο εξάμηνο ;

    • Alex Emexezidis says:

      Το Erasmus δεν είναι μια βόλτα σε ξένη χώρα για τον τουρισμό. Είναι ένα επίσημο πρόγραμμα μεταξύ των Πανεπιστημίων (αυτού που σπουδάζει και αυτού που θα πας) το οποίο σου εγγυάται αναγνώριση των μαθημάτων που θα παρακολουθήσεις (και θα περάσεις) κατά την διάρκεια του Erasmus σου.

Σχολιάστε!