Πέντε άνθρωποι γράφουν πέντε ιστορίες για τις πέντε στιγμές των σχέσεων.

sxeseispente

Για τον έρωτα και τις σχέσεις έχουν γραφτεί πολλά, σε βιβλία, σε τραγούδια, ακόμη και σε αυτό το blog. Αλλά κάθε φόρα που πλησιάζει αυτή η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, θέλεις δε θέλεις, σε βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτείς τι σημαίνει αυτή η μέρα για εσένα.

Για άλλους είναι μια γιορτή των λουλουδάδικων, για άλλους μια καλή αφορμή για να φάνε γλυκά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι και μια πρώτης τάξεως υπενθύμιση για αυτή την ερώτηση που ανέφερα πριν: «Εγώ, σε ποιά φάση του έρωτα βρίσκομαι;»

Γιατί ο έρωτας είναι ένας κύκλος. Η έστω κάνει έναν κύκλο, όπως ακριβώς και μία ίωση. Καλά, καλά… κάνει κύκλο όπως μια γλυκιά και όμορφη ρόδα στο Allou Fun Park. Έτσι ακριβώς, όμως, έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Έχει την αρχή του, αλλά έχει και το τέλος του.

Γι’ αυτό και ζήτησα από πέντε διαφορετικούς ανθρώπους, να μοιραστούν (ανώνυμα) μαζί μας μια ιστορία από την πιο πρόσφατη φάση του δικού τους έρωτα. Κάποιοι αποφάσισαν να μοιραστούν μια ιστορία που τους συνέβη πρόσφατα, κάποιοι άλλοι ένα ανώνυμο γράμμα χωρίς αποδέκτη.

Όλοι μαζί, όμως, φτιάχνουν μια μεγάλη εικόνα, στρογγυλή, έναν κύκλο, όπως ακριβώς κι ο έρωτας, με τα πάνω του και τα κάτω του, με τα τότε και τα τώρα, ακριβώς όπως και μια ρόδα στο Allou, που ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει.

1. Ένας νέος, 18 χρονών, γράφει:

«Ίσως να μην προσπαθούσα τόσο πολύ, εάν πραγματικά δεν γνώριζα πως όλη μου η ύπαρξη έχει συνωμοτήσει στο να σε γνωρίσω.

Ίσως να σε έβγαζα από τη σκέψη μου, εάν δεν μου φαινόταν φτωχός εκείνος που δεν σε έχει γνωρίσει.

Ίσως να ένοιωθα τρελός, εάν δεν ήξερα πως όλα αυτά που σου λέω είναι πραγματικά. Το συναίσθημα, εξάλλου, δεν μπορείς να το φυλακίσεις, απλά υπάρχει.

Λένε πως ο έρωτας πληγώνει, αλλά σε εμένα δεν έχει συμβεί αυτό. Εσύ είσαι η αντίθεση μέσα σε μια περίοδο μελαγχολίας και κενού, εσύ είσαι η χαρά μέσα στη λύπη, το ενδιαφέρον μέσα σε μια απόλυτη ισορροπία. Αυτό που θέλω είναι να σου προσφέρω όσα μπορώ.

Είναι σαν να σε βλέπω να με ρωτάς. «Γιατί εμένα;» ή «Γιατί τόσο απότομα, ένας κατά τα άλλα άγνωστος, ένας νέος άνθρωπος στη ζωή μου;».

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι: Γιατί έτσι!

Ναι, γιατί έτσι. Επειδή το αποφάσισε ο χρόνος και ο τόπος. Και γιατί όχι;

Εξάλλου, υπάρχει τίποτε στον κόσμο, πέραν από τον ίδιο τον κόσμο, που δεν είχε και αυτό την αρχή του; Πως μπορεί να υπάρξει οτιδήποτε χωρίς αρχή;

Είναι σαν να σε βλέπω να γελάς μαζί μου. Ναι, είμαι πράγματι αδύναμος πίσω από αυτά τα μεγάλα λόγια. Σου το έχω πει άλλωστε. Αλλά μην νομίζεις πως κι εγώ δεν γελάω με τον εαυτό μου. Εάν υπήρχε λογική στον έρωτα θα είχε ήδη δημιουργηθεί το αντίδοτο. Όχι πως θα το διάλεγα, μου αρέσει αυτή η τρέλα που ζω.

Στην ουσία τι θα ήθελα; Να γίνεις το κορίτσι μου. Να χαράξεις το σημάδι σου στη ζωή μου. Αυτό σου ζητάω και μπορείς να μου το δώσεις. Όχι χωρίς αντάλλαγμα. Έχω αλήθεια κι εγώ πολλά να σου δώσω. Πάνω απ’ όλα την αγάπη μου. Μα, πως ονειρεύομαι εσένα να είσαι το κορίτσι μου; Να μπω λίγο στη σκέψη σου; «Αυτό δεν είναι συμφέρον; Θέλει να γίνω το κορίτσι του; Είμαι καλύτερη από αυτόν, θα του προσφέρω περισσότερα απ’ ότι αυτός.»

Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό. Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι. Ο απόλυτος εγωιστής εγώ, ντρέπομαι που το λέω… αλλά αισθάνομαι πως είσαι καλύτερη από εμένα. Χα χα, κοίτα πόσο με έχει επηρεάσει ο έρωτας.

Μπορώ να μιλάω για χρόνια και να γράφω, και να λέω και να σκέφτομαι… στο τέλος όμως όλα κρίνονται από εσένα.

Σ’ αγαπώ, ότι και εάν σημαίνει αυτό.»

2. Μια γυναίκα, 24 χρονών, στην αρχή της σχέσης, γράφει:

«Αυτή δεν είναι μια ιστορία.

Προτιμώ την περιγραφή της εικόνας, περισσότερο από τη φλυαρία μιας ιστορίας που εξ’ορισμού θα έχει αρχή-μέση και τέλος.  Εξάλλου, ειδικά η εικόνα που βιώνεις για πρώτη φορά, είναι μοναδική. Είναι μεστή. Δεν σε αγχώνει.

Είναι απλά εκεί, με όλα τα χρώματα της οπτικής της γωνίας, με όλη τη μουσική και το συναίσθημα που τη συνοδεύει, μένει για να έρχεται πολύ εύκολα όταν κλείνεις τα μάτια. Ακόμα κι όταν δεν το θέλεις, πολλές φορές. Και μιας και θα μιλήσω για αρχές, νομίζω ότι οι εικόνες ταιριάζουν περισσότερο.

Ξυπνάω μαζί για πρώτη φορά, νιώθοντας τη ζεστή αγκαλιά που σε τριγυρίζει. Δυο χέρια που σε σφίγγουν. Μπορεί να ξυπνάς και μέσα στη νύχτα, δεν έχει σημασία.

Τα πρώτα χαμόγελα είναι διαφορετικά. Έχουν μια πανέμορφη ενέργεια, ανοικεία, ενθουσιώδη. Χαμογελώ τυχαία, σε ανύποπτη στιγμή, καθημερινή και μάλλον, εκεί που θα ήταν βαρετή. Τώρα όμως δεν είναι.

Μουσική, μεγαλύτερη ανάγκη για μουσική.

Οι δικές σας διαδρομές. Το άγνωστο.

Μια καλύτερη πλευρά σου. Η μάλλον, η καλύτερη πλευρά σου. Μπορεί και να μην είναι η απόλυτη ή η απόλυτα αληθινή. Δεν έχει σημασία.

Γέμισμα. Ανυπομονησία. Ο χρόνος τρέχει αλλιώς.

Άλλο βλέμμα, πιο καθαρό, πιο ανοιχτό. Διαφορετικό.

Υπομονή. Και προσμονή.

Αγωνία. Άγγιγμα. Σημασία. Στέρηση.

Και αρχίζεις ξανά. Κάθε φορά, αρχή, χωρίς να κουράζεσαι.»

3. Ένας άντρας, 25 χρονών, γράφει για τη σχέση του:

«Σήμερα το βράδυ πήρα τηλέφωνο στον ντελιβερά και γελούσα. Του έκλεισα το τηλέφωνο από τα γέλια, όπως όταν ήμασταν δέκα χρονών. Τώρα σοβαρά, η γκόμενά μου δεν με έχει πάρει τηλέφωνο εδώ και δύο βδομάδες. Καλά, ούτε κι εγώ την έχω πάρει.

Εγώ το ξεκίνησα. Ε, δεν ήθελα να γελάσω και μ’ αυτήνα στο τηλέφωνο.

Σοβαρά τώρα, πρέπει να χωρίσαμε.

Απλά μια μέρα δεν με πήρε τηλέφωνο, δεν την πήρα και εγώ και για τέσσερις μέρες δεν μιλήσαμε. Απο εκεί και πέρα μου έστειλε ένα μήνυμα, απαράδεκτο, εγωϊστικό μήνυμα, του στυλ “γιατί δεν με πήρες, εγώ σε πήρα, και δεν είχε σήμα. Αυτά, άντε γεια, καληνύχτα” – και εγώ δεν θεώρησα ότι πρέπει να απαντήσω σε κάτι τέτοιο. Ε, κι αυτή μάλλον θεώρησε ότι δεν έπρεπε να με πάρει τηλέφωνο.

Νιώθω… μια ηρεμία, αρχικά. Αλλά τη σκέφτομαι. Πριν από λίγο έβλεπα τις φωτογραφίες μας και ήμουν ευτυχισμένος, χαρούμενος. Έχουμε περάσει πολύ ωραία πράγματα μαζί – και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι έγινε και δεν μιλάμε αυτή τη στιγμή, αλλά δεν μιλάμε. Από εγωισμό μάλλον, στα καλά των καθουμένων.

Στην αρχή, δεν με ένοιαζε καθόλου. Στη συνέχεια, ήμουν στη φάση ότι δεν με ενδιαφέρει, ας με πάρει αυτή αν θέλει. Μετά, έκανα την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Όχι, πλάκα κάνω. Μετά, άρχισα να τη σκέφτομαι. Έλεγα “Τι μαλακία; Γιατί;”

Αλλά, συνεχίζω να μην θέλω να την πάρω τηλέφωνο. Θέλω να με πάρει αυτή. Νομίζω ότι πρέπει να με πάρει αυτή. Να ξέρετε, έχω τους λόγους μου.

Πιστέψτε με, δεν είμαι εγωϊστής. Απλά είμαι άντρας, και αυτή γυναίκα. Σίγουρα καταλαβαίνετε. (Σοβαρότητα)

Αυτό έγινε πριν από ένα μήνα. Τώρα, είμαι με τον Μανώλη. Άλλο πράγμα η αντρική συντροφιά. Θέλω να στείλω τα χαιρετίσματά μου στην πρώην μου. Και από τον Μανώλη.

Πλάκα κάνω, χαχαχα. Σοβαρά. Επειδή δεν παίζει να μιλήσουμε στο τηλέφωνο, ούτε στο Facebook, ούτε το περιστέρι που έστειλα δεν έφτασε ποτέ, θα της μιλήσω από εδώ πέρα ανώνυμα, θα της πω ότι αυτό με τον Μανώλη ήταν αλήθεια τελικά.

Χαχαχα, πλάκα κάνω.

Σοβαρά τώρα, αυτό που ήθελα να καταλήξω και να τελειώσω αυτό το γράμμα είναι άλλο. Ήθελα να της πώ σήμερα, ακόμη κι αν είναι από ένα ένα ανώνυμο γράμμα: πως την αγαπάω.»

4. Ένας νέος, 20 χρονών, μετά τον χωρισμό, γράφει:

«Τελικά υπάρχουν δύο περιπτώσεις και μια άγευστη μέση λύση: Η τα δίνεις όλα στον έρωτα και βγαίνεις πάντα πληγωμένος, μέσα στα αίματα, τραυματισμένος τόσο σοβαρά που θέλεις τη μισή σου ζωή για να το ξεπεράσεις, η είσαι ένας λογικός γραφειοκράτης του έρωτα, με ένα ζυγί στο χέρι, να μετράς τι δίνεις και τι παίρνεις. Μόνο που έτσι, δεν σου μένει ο έρωτας, αυτό για το ποίο ξεκίνησες.

Η μέση λύση δεν υπάρχει. Κάποιες φορές ξεκίνησα από αυτήν, ίσως κι από το ένα άκρο, και κατέληξα στο άλλο.

“Δεν πρέπει να με δει έτσι”, αυτή είναι μια πραγματική μου σκέψη.

Θέλω κατα βάθος να με δει έτσι, αλλά το μόνο που θα καταφέρω με αυτό θα είναι να την διώξω μακρύτερα.

Εγώ και το Chivas μου.

Από αυτό δεν θα βγεί τίποτα, το ξέρω. Μάλιστα, είμαι πολύ καλά αυτή τη στιγμή. Χαμογελώ. Μακάρι να έκλαιγα, να μπορούσα να ξεσπάσω.

Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν νοιώθω τα ακραία συναισθήματα. Roxette, Listen to your Heart. Μαλακία τραγούδι, αλλα αυτό ακούω.

Δεν γουστάρω ούτε να ακούσω κανέναν τώρα. Αισθάνομαι ότι η αγάπη δεν υπάρχει για μένα.

Δεν γράφω άλλο.»

5. Ένας νέος αντρας, 24 χρονών, γράφει:

«Θα ήθελα να σου στείλω ένα γράμμα σήμερα – όπως και πολλές άλλες φορές, αλλά σήμερα περισσότερο.

Κανονικά θα έπρεπε να βρίζω και να κλαίω (όχι για σένα, έχουν περάσει χρόνια πια – θα καταλάβεις σε λίγο) αλλά έτσί που τα έφερε η αστεία σειρά των πραγμάτων (η μοίρα;) έχει περισσότερο πλάκα παρά οτιδήποτε άλλο.

Σήμερα, βλέπεις, έσπασε το κινητό μου. Ναι, το καινούριο μου high-tech κινητό που πήρα 400€. Έσπασε από το laptop μου που έπεσε πάνω στην οθόνη του με τη γωνία, καθώς το είχα στο τραπέζι.

Για λίγα λεπτά έμεινα ακίνητος να το κοιτάζω. Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που είχε συμβεί, να το χωνέψω. Μα καθώς κοιτούσα το σπασμένο τζάμι του κινητού, χαμογέλασα, γιατί θυμήθηκα εσένα.

Πριν από πέντε χρόνια, θα το θυμάσαι, έτσι είχες σπάσει κι εσύ το δικό σου κινητό. Ένα όμορφο, ροζ Motorola με πορτάκι, από τα καλά της εποχής. Το είχες σπάσει κι εσύ με τη γωνία του λάπτοπ, που είχε πέσει πάνω του από το μπράτσο του καναπέ.

Έτσι όπως κοιτούσα το διαλυμένο κινητό μου, θυμήθηκα εσένα, να μου δείχνεις στεναχωρημένη το σπασμένο σου Motorola και να με ρωτάς αν μπορούσε να φτιαχτεί. Ήξερα πόσο πολύ σου άρεσε το κινητό σου. Γι’ αυτό και έψαξα στο ίντερνετ να μάθω πως φτιάχνεται. Έψαξα να βρω και ανταλλακτικά.

Τα αγόρασα, ήρθαν με ταχυδρομείο στο σπίτι μου και έβαλα το σπασμένο κινητό σου στο γραφείο μου, κάτω από το φως της λάμπας. Με προσοχή το άνοιξα, βγάζοντας οτιδήποτε σπασμένο και μετά κολλώντας από πάνω ένα νέο, ροζ τζαμάκι, έτσι που οτιδήποτε σπασμένο είχε πια χαθεί. Μονάχα, να, αφού ήταν η πρώτη φορά που το ‘κανα, ανάμεσα στο τζαμάκι και την κόλλα είχε μείνει λίγος αέρας και το τζαμάκι φαίνονταν κάπως διαφορετικό.

Αλλά εγώ το είχα φτιάξει – και την επόμενη μέρα σου το έδωσα με χαρά.

Όλον εκείνον τον καιρό, όμως, εσύ είχες αρχίσει να χρησιμοποιείς ένα καφετί Samsung που σου δάνεισε η μαμά σου. Και όταν έπιασες ξανά το παλιό σου ροζ κινητό, τώρα πια με τις ατέλειες από την ερασιτεχνική μου επισκευή, μου χαμογέλασες αμήχανα, και λίγες μέρες μετά το άφησες ξανά.

Τι κι αν στο είχα φτιάξει; Το όμορφό σου ροζ Motorola θα ήταν από εδώ και πέρα ένα σπασμένο κινητό, κολλημένο από την αρχή. Το Samsung έκανε καλά τη δουλειά του. Το είχες συνηθίσει – και ίσως τώρα πια σου φαίνονταν και καλύτερο.

Και έτσι, το γλυκό σου, ροζ Motorola, έμεινε ξεχασμένο σε κάποιο ντουλάπι από ένα σπίτι που είχε μείνει κι αυτό στο μακρινό σου παρελθόν.

Κοιτάζοντας σήμερα το μοντέρνο μου σπασμένο κινητό, θυμήθηκα όλα αυτά. Νομίζω πως μου ήρθε ακόμη και η αίσθηση της μυρωδιάς σου.

Τότε που τα κινητά ήταν πιο απλά, μπορούσα ίσως να τα φτιάξω, ακόμη κι αν έσπαγαν από το χαζό σου λάπτοπ.

Σήμερα, όμως, έτσι όπως είναι πια, πιο μεγάλα και περίπλοκα, πιο σοβαρά και τετράγωνα, μια οθόνη ολόκληρα, αν σπάσουν, δεν μπορώ να τα φτιάξω με τίποτα.

Κοιτάζοντας το σπασμένο μου κινητό, πάνω στο ξύλινο γραφείο, θυμήθηκα εσένα, και ένιωσα για μια ακόμη φορά ανήμπορος να φτιάξω τα σπασμένα πράγματα σαν τέλεια ξανά, να στα χαρίσω και εσύ να τα θες δικά σου, όπως τα ήθελες και τότε, για πάντα.»

walkingovermemories

3 comments

  1. sangue says:

    Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το πρώτο!!! Επίσης, καλή επιλογή το τραγούδι των Roxette 😉 Εδώ κι εγώ μελαγχολώ κάπως όταν τους ακούω… Ελπίζω ο 25χρονος να μη το εννοεί όταν λέει “Απλά είμαι άντρας, και αυτή γυναίκα.”!!

  2. Giorgos says:

    Πο ρε φιλε (εσυ 5ε :P). Μπαίνω στη θεση σου και σκεφτομαι οτι αν εβαζα την προσωπικη μου δουλεια για να κανω κατι για την κοπελα μου και εκεινη δεν το εκτιμουσε, απλα θα επαιρνε ποδι…ελπιζω να εκανες το ιδιο και να βρηκες μια πιο ποιοτικη γυναικα 🙂

  3. christina says:

    Ωραια ολα , ξεχωριστο το καθε ενα ΑΛΛΑ… εσυ που εγραψες το 3ο… ΤΟΠ!! Σκαλωσα 500 φορες με αυτα που ελεγες..! Παρολαυτα για χαζομαρες χαθηκατε με την κοπελα μωρεεεε :/ . Και εσυ που εφτιαξες το κινητο… ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ!!! Ηταν πολυ γλυκο αυτο!! :’)

Σχολιάστε!