Eurotrip: Ταξιδεύοντας από την Ελλάδα μέχρι την Πορτογαλία με Αυτοκίνητο – Μέρος 2ο.

roadtrip2

Αυτό είναι το δεύτερο μέρος της σειράς post για το “Πως να ταξιδέψεις σε όλη την Ευρώπη με αυτοκίνητο”, η αλλιώς, πως να οργανώσεις το δικό σου Eurotrip. Στο πρώτο μέρος περιγράφω το πως αντιμετώπισα προσωπικά το όλο εγχείρημα. Σε αυτό το δεύτερο μέρος, ξεκινάω να εξηγώ το πως οργανώσαμε τα πάντα για αυτό το ταξίδι.

Φέτος το καλοκαίρι, με τον φίλο Larry, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα πολύ δυνατό ταξίδι: Να ξεκινήσουμε με το αυτοκίνητο από Ελλάδα και να βουτήξουμε τα πόδια μας, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στον Ατλαντικό.

Ο στόχος επετεύχθη και το αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ όμορφο μάζεμα εικόνων, γλωσσών, πόλεων και μια πραγματική γνωριμία με το τι ακριβώς είναι η σημερινή Ευρώπη – περάσαμε, βλέπετε, από 10 διαφορετικές χώρες.

Αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλοι που θέλουν να κάνουν κάτι παρόμοιο, θα μαζέψω εδώ όλες τις πρακτικές γνώσεις που μάζεψα για το πως να οργανώσεις ένα Eurotrip (η οποιοδήποτε μεγάλο roadtrip), αλλά και πως να χειριστείς όσα πιθανόν προκύψουν στη διάρκειά του.


Η προετοιμασία.

Λένε πως ο θεός βλέπει τα ανθρώπινα πλάνα και γελάει. Τίποτε απ’ ότι κανονίσεις λεπτομερώς δεν θα σου βγει ακριβώς όπως το περιμένεις – και αυτό καλό θα είναι να το συνειδητοποιήσεις από νωρίς.

Όσο ρευστά, όμως, κι αν είναι τα μακρινά σχέδια, το Eurotrip δεν είναι μια αυθημερόν βόλτα. Ένα γενικό πλάνο, κι ένας συγκεκριμένος στόχος του τι θέλεις να κάνεις στην Ευρώπη, θα αποτελέσει τον σκελετό για το ταξίδι που θα χτίσεις στην πράξη.


Τα βασικότερα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσεις πριν ξεκινήσεις είναι:

1. Με ποιο όχημα θα κάνεις το ταξίδι; Τι (και πόσο) καίει; Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα για ένα ταξίδι 10.000 χιλιομέτρων – και θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κομμάτι των εξόδων σου. Εμείς, για παράδειγμα, πήγαμε με ένα Yaris που έκαιγε αέριο, το οποίο μείωσε το κόστος του ταξιδιού τουλάχιστον στο μισό.

Ακόμη, είναι το όχημα εντάξει με τα σέρβις του; Έχει καινούρια λάστιχα και καλά τακάκια; Το όχημα που θα σε μετακινήσει για τόσα χιλιόμετρα, είναι ο βασικότερος παράγοντας για να μην υπάρξουν σημαντικά προβλήματα και καθυστερήσεις.

Ακόμη, ξέρουν όλα τα μέλη του roadtrip να οδηγούν; – και αν ναι πόσο καλά; Θα αντέχουν για πάνω από 5 ώρες τη μέρα στο τιμόνι (ανάλογα με τις επιλεγμένες στάσεις); Η κούραση με τις πολλές ώρες οδήγησης και τους άγνωστους δρόμους δεν είναι κάτι που θα πρέπει να το υποτιμάει κανείς.

Ακόμη, έχει το αυτοκίνητο πράσινη κάρτα (δηλαδή, κάρτα ευρωπαϊκής ασφάλισης) και αν έχει, έχετε ελέγξει αν έχει λήξει; Ε Larry;;;

2. Ποιο είναι το budget του ταξιδιού; Μπορείς να κάνεις ένα ταξίδι σχεδόν τζάμπα, αλλά μπορείς να το κάνεις και πεντάστερο γκουρμέ.

Αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο είναι το άνω φράγμα του budget, το πόσα δηλαδή θα μπορείς να φας προτού μείνεις ταπί. Αν χρειάζεται να τα μαζέψεις πρώτα, τότε η διαδικασία θα πρέπει να ξεκινήσει αρκετούς μήνες πριν το roadtrip.

Το πόσο μας κόστισε εμάς, θα σας το αναλύσω παρακάτω…

3. Πόσοι και ποιοι θα είναι στο ταξίδι; Προσωπικά, πιστεύω πως δύο άτομα είναι ο τέλειος αριθμός. Και τρία μπορούν να είναι πολύ ωραία, υπό προϋποθέσεις (βασική προϋπόθεση το να υπάρχει συνεννόηση και να κολλάει η παρέα – όπως και τα budget).

Ακόμη, έχε στο νου σου, ότι πολλοί δηλώνουν πως θα συμμετάσχουν σε κάτι τέτοιο, μονάχα για να φτάσουν την τελευταία στιγμή να αλλάξουν γνώμη. Αυτοί είναι οι χειρότεροι άνθρωποι που μπορείς να έχεις στη ζωή σου: οι τεμπέληδες της ζωής, οι φοβιτσιάρηδες μπροστά στα μεγάλα “ναι”. Με άλλα λόγια, μην κανονίζεις τίποτα με τέτοια άτομα. Καλύτερα να το κάνεις μόνος σου στην τελική.

Στη δική μου περίπτωση, τον Larry τον ήξερα πολύ καλά (είχαμε ήδη κάνει κάποια ταξίδια μαζί) και ήμουν σίγουρος πως ο λόγος του ήταν εγγύηση. Ακόμη, ήλπιζα ήξερα ότι μπορούσα να τον αντέξω (και να με αντέξει) για δεκαπέντε μέρες στο ίδιο αμάξι.

alexlarryroadtrip1

Η πρώτη φωτογραφία που βγάλαμε, μετά το ξεκίνημα του Eurotrip. Στα πρόσωπά μας διαγράφεται η άγνοια για το πόσα Βαλκανικά μποτιλιαρίσματα θα ακολουθούσαν.

4. Ποιος είναι ο τελικός προορισμός; Αυτό είναι το μόνο γεωγραφικό στοιχείο που χρειάζεσαι. Θα δεις πως η διαδρομή, στην πράξη, μεταβάλλεται ανάλογα με τις συνθήκες και τις ορέξεις.

Στο δικό μας ταξίδι, για παράδειγμα, αρχικά είχαμε σχεδιάσει να καταλήξουμε στο Porto – αλλά κάπου στο Μόναχο το ξανασκεφτήκαμε και τελικά κατευθυνθήκαμε λίγο πιο πέρα, προς το δυτικότερο σημείο της Ευρώπης, σε ένα χωριό δίπλα στη Λισαβόνα που (όλως τυχαίως) ονομάζεται Colares. Εκεί βρίσκεται ένας φάρος, στο Cabo da Roca που κοιτάζει στον Ατλαντικό πέρα από οποιοδήποτε κομμάτι γης της Ευρώπης.

5. Πόσες μέρες θες να κρατήσει το roadtrip; Η, αλλιώς, πόσες μέρες έχεις διαθέσιμες; Γιατί π.χ. εγώ ήθελα να το παρατείνω για κάνα πενταήμερο ακόμη, αλλά ο Larry βιαζόταν να γυρίσει στη δουλειά. Το ερώτημα αυτό έχει νόημα ιδιαίτερα σε συνδυασμό με το προηγούμενο, αφού η απόσταση του τελικού προορισμού, μαζί με τις διαθέσιμες μέρες, θα καθορίσει τις ενδιάμεσες στάσεις, το πόσες μέρες θα μπορείτε να μείνετε σε κάθε πόλη και (πάνω απ’ όλα) το πόσες ώρες θα οδηγείτε τη μέρα.

Κατά τα άλλα, στο θέμα της προετοιμασίες δεν χρειάζονται και πολλά: Από μπαγκάζια το τι θα πάρεις εξαρτάται κυρίως από την εποχή που κάνεις το roadtrip (εμείς πήγαμε καλοκαίρι οπότε πακετάραμε ψιλο-light). Σίγουρα κουβάλησε μαζί σου πολλά εσώρουχα, αφού δεν θα έχεις πάντοτε τον χρόνο να ψάξεις και να βάλεις πλυντήριο.

Γενικά, πάντως, δεν χρειάζεται να κουβαλήσεις όλη σου την γκαρνταρόμπα. Eurotrip πας. Και στην τελική, οτιδήποτε ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου, θα μπορείς να το αγοράσεις σε οποιαδήποτε από τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που θα βρίσκεσαι κάθε μέρα.


Πως οργάνωσα το πλάνο της διαδρομής.

Το μόνο ουσιαστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις πριν το ταξίδι (πέραν του να καλμάρεις και να απολαύσεις την ιδέα) είναι η οργάνωση του itinerary, της οργανωμένης διαδρομής, δηλαδή, που θα ακολουθήσεις.

20150723_132414

Αυτή ήταν η φάση που ξεκινούσα να φτιάχνω το τελικό πρόγραμμα.

Εμείς ξεκινήσαμε γνωρίζοντας την αφετηρία (Θεσσαλονίκη) και τον προορισμό (ας πούμε Πόρτο – αν και μετά έγινε Λισαβόνα, που είναι “δίπλα”). Έτσι, τα βάλαμε αυτά στο Google Maps και στο Via Michelin (ένα πολύ καλό εργαλείο για να οργανώσεις μεγάλες διαδρομές) και είδαμε την προτεινόμενη διαδρομή (που ως default θα σου δείξει την πιο σύντομη).

Πολλές φορές θα υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές με παρόμοιο χρόνο – οπότε θα πρέπει να διαλέξεις αυτή που προτιμάς. Εμείς, π.χ. διαλέξαμε να περάσουμε από Αυστρία – Γερμανία – Γαλλία στο πήγαινε, και να γυρίσουμε από Γαλλία – Ιταλία. Διαφορετικές διαδρομές, διαφορετικά χιλιόμετρα, αλλά πάνω-κάτω ο ίδιος χρόνος οδήγησης.

Μετά, κοιτάξαμε γύρω από την γραμμή της διαδρομής για το ποιες μεγάλες πόλεις υπήρχαν και το ποιες θα θέλαμε να επισκεφτούμε και τις σημειώναμε στο τετράδιο (καλά τα digital, αλλά όταν θες να κάνεις πλάνα, θέλει τετραδιάκι).

20151222_164429

Και κάπως έτσι σημείωνα τις πιθανές μας επιλογές…

Η επόμενη φάση είναι λίγο heuristic: Σχεδιάζεις διάφορες εναλλακτικές, μετρώντας με το Google Maps τους χρόνους μεταξύ των πόλεων και σκέφτεσαι το αν βολεύει η όχι. Εδώ η Wikipedia θα γίνει η καλύτερή σου φίλη, δείχνοντάς σου τι ρόλο βαράει η κάθε πόλη. Ταυτόχρονα, καλό θα είναι να ελέγχεις τις μέσες τιμές των διαμερισμάτων στο Airbnb, ώστε να μην βρεθείς μπροστά σε κάνα (ακριβό) απρόοπτο, όπως και να αρχίσεις να επικοινωνείς με οποιονδήποτε γνωστό έχεις σε κάθε χώρα, μήπως και μπορέσει να σας κυκλοφορήσει στις μέρες του Eurotrip.

Ε, και στο τέλος, αφού θα έχεις καταλήξει σε ένα γενικώς αποδεκτό και ρεαλιστικό πλάνο, σταματάς. Στην τελική, το είπαμε πολλές φορές, το πλάνο πρέπει να υπάρχει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τηρηθεί κατά γράμμα.

Στην πράξη, πάντως, αν το Google Maps λέει 8 ώρες για μια απόσταση, εσύ θα πρέπει να υπολογίσεις τουλάχιστον 10, και αυτό χωρίς πιθανές καθυστερήσεις σε διόδια και σύνορα, οι οποίες μπορεί να προσθέσουν ακόμη και τρίωρο σε ακραίες περιπτώσεις.

Για την οδήγηση, να ξέρετε: 8-ωρη συνολικά οδήγηση βγαίνει μια χαρά. Το 10-ωρο είναι πολύ κουραστικό και οτιδήποτε από 12 και πάνω αποτελεί μαρτύριο και ταλαιπωρία – ειδικά για δύο άτομα. Και έχει μεγάλη διαφορά το να φτάνεις σε μια πόλη απόγευμα, μετά από ένα 6-ωρο και ξεκούραστος, με το να φτάνεις τρεις τα μεσάνυχτα και “κοτόπουλο” μετά από 12 ώρες στο αμάξι.

Για την ιστορία, η λίστα με τις πόλεις που επισκεφτήκαμε (και το πόσο μείναμε) έχει ως εξής:

  1. Βελιγράδι (για το βράδυ)
  2. Μόναχο (το βράδυ και μια ολόκληρη μέρα με Γερμανικό φαγητό και μπύρες)
  3. Λιόν (το βράδυ και την επόμενη μέρα βόλτες σε όλη την πόλη με ποδήλατα μέχρι το απόγευμα)
  4. Τουλούζ (το βράδυ)
  5. Βαρκελώνη (δύο μέρες διαμονή)
  6. Γρανάδα (το βράδυ)
  7. Σεβίλλη (μια μικρή στάση)
  8. Λισαβόνα (δύο μέρες διαμονή)
  9. Σαν Σεμπαστιάν (μια “προσπάθεια” για στάση – όπου πέσαμε πάνω στη μεγαλύτερή τους γιορτή της χρονιάς)
  10. Τουλούζ (ξανά – αλλά τώρα για δύο μέρες)
  11. Κάννες (για ένα μπανάκι στη θάλασσα)
  12. Μιλάνο (για το βράδυ και μια καλή γύρα στην πόλη μέχρι το μεσημέρι)
  13. Λιουμπλιάνα (στάση για φαγητό και μια μικρή βόλτα)
  14. Βελιγράδι (ύπνο και μπύρες το επόμενο απόγευμα)
  15. Θεσσαλονίκη (επιστροφή στην Ελλάδα)

Αυτά, λοιπόν, με τα βασικά του προγραμματισμού. Ας δούμε τώρα από κοντά και τις διαδικασίες της επόμενης φάσης…


Ξεκινώντας – και επιβιώνοντας – το roadtrip:

Σχετικά με την (πολύωρη) οδήγηση:

Σε ένα τέτοιο ταξίδι, το πρώτο πράγμα που θα σου κάνει εντύπωση είναι οι αμέτρητες ώρες στο αμάξι. Ειδικά αν δεν έχεις προηγούμενη εμπειρία από μεγάλα ταξίδια, ίσως να είναι και σοκαριστικό.

Κάποιες μέρες οδηγήσαμε ακόμη και 13 ώρες συνεχόμενα (μαζί με τις στάσεις για φαγητό και κατούρημα), τη μια που το πήραμε μονοκοπανιά από Λισαβόνα μέχρι Τουλούζ και την άλλη από την Τουλούζ μέχρι Μιλάνο. Ξεκινούσαμε δηλαδή από μια πόλη κάπου στη μια το μεσημέρι και φτάναμε στην επόμενη μετά τα μεσάνυχτα – κατά κύριο λόγο στην επιστροφή, τότε που ψιλοβιαζόμασταν να προλάβουμε την άδεια του Larry. Γι’ αυτό λέω πως το να ξέρεις τα περιθώρια των ημερών σου είναι πολύ σημαντικό.

Και όλες αυτές οι ώρες μέσα στο αμάξι, τείνουν να μην έχουν πολύ ενδιαφέρον. Γιατί, προτού ξεκινήσω το ταξίδι, είχα την εντύπωση πως η διαδρομή θα ήταν γεμάτη μικρά, γραφικά χωριουδάκια, η εκπληκτικές θέες. Στην πραγματικότητα, υπήρξαν κάποιες ομορφούλικες βουνίσιες εικόνες όταν περνούσαμε τις Αυστριακές Άλπεις, μα κατά τα άλλα, η διαδρομή από την Κροατία μέχρι την Πορτογαλία, είναι απλώς μια πανευρωπαϊκή εθνική οδός, ένα τεράστιο highway που φυσικά δεν περνάει ούτε μέσα από χωριά, ούτε από πόλεις.

20150802_192840_HDR

Στις Άλπεις, ας πούμε, ήταν όμορφα.

Αν ήθελες να “δεις” κάτι, θα έπρεπε να βγεις από τον δρόμο και να κάνεις μια χρονοβόρα παράκαμψη, πράγμα που δεν είναι και πολύ πρακτικό όταν τα χρονικά σου περιθώρια απαιτούν συγκεκριμένες ώρες στον δρόμο.

Οπότε, οι μόνες πόλεις που ουσιαστικά βλέπαμε, ήταν αυτές που αποφασίζαμε να κάνουμε την νυχτερινή μας στάση (όπως η Γρανάδα, η Λιόν, η το Μιλάνο) και οι πόλεις που μέναμε για διήμερα.

Βλέπαμε καλά, όμως, τα βενζινάδικα-ψιλικατζίδικα όπου κάναμε στάση για αέριο. Εκεί πηγαίναμε τουαλέτα και τσιμπούσαμε κάποιο σνακ. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όλες οι Ευρωπαϊκές εθνικοί οδοί είναι γεμάτες από μεγάλα βενζινάδικα με mini-market – και κάθε βενζινάδικο είχε την αντίστοιχη εκδοχή από πακεταρισμένα σάντουιτς/τοστάκια της χώρας του. Περιττό να μετρήσω πόσα τέτοια σάντουιτς έφαγα σε αυτό το ταξίδι (τα ξέπλενα πάντα με Red Bull).

Επίσης, ένα πράγμα που θα φανεί περίεργο σε πολλούς Έλληνες, είναι πως στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (πέραν από Ιταλία), τα βενζινάδικα είναι self-service. Θα πρέπει δηλαδή εσύ να βάλεις την βενζίνη στο αμάξι σου, και μετά να πας μέσα και να πληρώσεις. Πράγμα που δεν είναι και κάτι το δύσκολο – εκτός κι αν έχεις αέριο, όπως εμείς, όπου (το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο) οι βαλβίδες αερίου δεν είναι ίδιες σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης. Κάποιες φορές το βενζινάδικο θα σου δώσει έναν αντάπτορα, ο οποίες κάποιες φορές δεν θα ταιριάζει καθόλου, και κάποιες άλλες θα ψιλο-κάνει, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε τρομαχτικές στιγμές όπως εκείνη που ο Larry το γέμιζε και κάποια στιγμή το ντεπόζιτο αρχίζει να βγάζει αεροζόλ-αέριο (ότι πιο εύφλεκτο υπάρχει) με πίεση σαν χύτρα ταχύτητος στη μάπα του. Είναι πιο τρομαχτικό απ’ όσο ακούγεται.

Μεταξύ των στάσεων σε βενζινάδικα και των διαμονών σε πόλεις, ήμασταν απλά εγώ και ο Larry σε ένα αμάξι. Υπήρχαν στιγμές που μιλούσαμε για κάποιο συγκεκριμένο θέμα της ζωής μας και άλλες που δεν λέγαμε τίποτα. Υπήρχαν στιγμές που ακούγαμε για δέκατη φορά το ίδιο από τα δέκα διαφορετικά CD με μπιτάκια που είχαμε γράψει για την προπέρσινη Dreamland, και άλλες που (για κάποιον άγνωστο λόγο) τραγουδούσαμε δυνατά Χατζηγιάννη acapella.

Υπήρχαν στιγμές που και οι δύο ήμασταν με τα μάτια στον δρόμο, συνήθως πρωί και ξεκούραστοι, και άλλες που είτε ο Larry κοιμόταν στη θέση του συνοδηγού (φορώντας μια μάσκα ματιών που είχα προμηθευτεί από τα Tiger) ή που εγώ έκανα την εκατοστή προσπάθεια να κλείσω τα μάτια μου κάποιο μεσάνυχτο κάπου μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας.

Πάντοτε, όμως, υπήρχαν δύο άτομα που και καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον, και προσπαθούσαν να λειτουργήσουν σαν ομάδα, ακόμη κι όταν χρειάζονταν κουβέντα για να βρούμε τη μέση λύση. Ήμασταν, πάντα, δυο άτομα που μπορούσαμε και να συνεννοηθούμε και να περάσουμε καλά. Α, και που έχουμε πάνω-κάτω τις ίδιες απαιτήσεις από τα ταξίδια μας. Μην διανοηθεί κανείς να πάει Eurotrip π.χ. με κάποιον που γουστάρει να πηγαίνει σε μουσεία, εάν του ίδιου δεν του κάνουν κλικ.

Note: Σε 10.000 χιλιόμετρα στην Ευρώπη, δεν είδαμε ούτε ένα αυτοκίνητο με Ελληνικές πινακίδες (πέραν από το δικό μας). Αντιθέτως, οι Ελβετοί είναι παντού – και είναι κακοί οδηγοί.

Τέλος, για το που παρκάραμε στις πόλεις που μέναμε, η απάντηση είναι προφανώς “όπου βρίσκαμε”. Κάποιες πόλεις (ως τεράστιες) είναι δύσκολες, αλλά με αρκετό ψάξιμο, αργά η γρήγορα κάτι θα βρεις. Πάντα, όμως, και μέναμε και παρκάραμε πολύ κεντρικά.

20150805_204422

Ένα από τα δυνατότερα παρκαρίσματα που χάρισε ο μάστορας ο Λάρρυς στην ανθρωπότητα (Τουλούυυυυυυζ!).


Τα αντικείμενα που πρέπει να έχεις μαζί σου:

Πέραν από την αίσθηση του να οδηγείς (η να κάθεσαι συνοδηγός) για τόσες ώρες, μάθαμε και το πόσο απαραίτητα είναι κάποια αντικείμενα:

1. Μουσική: Εάν το αυτοκίνητο έχει CD Player γράψε είκοσι CD, το καθένα με διαφορετικά είδη, αλλά όλα με γαμάτα κομμάτια που σε γεμίζουν. Το “είκοσι” το λέω κυριολεκτικά: δεν μπορείς να φανταστείς το πόσο σύντομα θα ακούς τα ίδια κομμάτια για δέκατη φορά όταν βρίσκεσαι σε ένα αυτοκίνητο για δέκα ώρες τη μέρα. Αν, κατά τα άλλα, το αμάξι έχει bluetooth η θύρα aux, κατέβασε όσα περισσότερα gigabyte μουσικής μπορείς.

2. Φορτιστή συσκευών για αυτοκίνητο: Απαραίτητο εργαλείο. Πάρε ένα από αυτά τα κλαμπατσίμπαλα που μπαίνουν στον αναπτήρα του αυτοκινήτου και βγάζουν θύρες USB για να φορτίζει το κινητό. Είναι πολύ βασικά, μην το αμελήσεις.

3. Stand για το κινητό που κολλάει στο παρμπρίζ: Χρειάζεσαι οπωσδήποτε ένα από εκείνα τα σταντάκια με βεντούζες που κολλάνε στο παρμπρίζ και βάζεις πάνω τους το κινητό. Εννοείται πως θα έχεις smartphone τελευταίας γενιάς (μην πας ταξίδι χωρίς ένα καλό κινητό, αλήθεια) και θα το χρησιμοποιείς για GPS κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Το συνδέεις και στον USB φορτιστή και είσαι κομπλέ. Για χάρτες, κατέβασε το (προς το παρόν) δωρεάν Here Maps το οποίο προσφέρει offline χάρτες για navigation σε όλη την Ευρώπη.

4. Μωρομάντηλα: Προτιμώ να μην μπω σε λεπτομέρειες για τη χρήση του συγκεκριμένου προϊόντος, αλλά σας διαβεβαιώ ότι θα είναι τα σημαντικότερα 3 ευρώ που θα ξοδέψετε σε όλο το ταξίδι. Απλά έχετέ τα πάντοτε μαζί σας. Και όσον αφορά τις τουαλέτες στις οδηγικές στάσεις των Ευρωπαϊκών δρόμων, να ξέρετε πως σε κάποιες χρειάζεται να πληρώσετε κάποιο μικρό αντίτιμο για να τις χρησιμοποιήσετε – τουλάχιστον, όμως, τις περισσότερες φορές θα είναι πολύ καθαρές. Αλλά αν θες απλά να κατουρήσεις, κάν’ το στη φύση σαν ζωό άνθρωπος και μην πας να πληρώσεις κανέναν Ευρωπαίο φραγκοφονιά…

5. Red Bull και νερά (η οτιδήποτε άλλο περιέχει πολλή καφεΐνη): Το δεκάωρο οδήγημα είναι κάτι που ως σοκ ξεπερνιέται την τρίτη με τέταρτη μέρα, αλλά στην πραγματικότητα δεν συνηθίζεται ποτέ. Σε ένα τόσο μεγάλο roadtrip θα υπάρξουν πολλές στιγμές που θα οδηγήσεις με μισή καρδιά, ή και με τα μάτια μισόκλειστα. Τα Red Bull και οι καφέδες, τουλάχιστον, σου προσφέρουν ένα παράθυρο μιας ώρας με το μυαλό λίγο πιο ξύπνιο. Ακόμη, αγοράστε νεράκια από το σούπερμαρκετ κάποιας πόλης (όπως και κάνα φαγητάκι για να τσιμπήσετε) αν δεν θέλετε να τα πληρώνετε σε τριπλάσια τιμή στα βενζινάδικα.


Στο επόμενο μέρος, θα δούμε λεπτομέρειες για το πως κανονίζαμε τη διαμονή μας, για το πως εξερευνούσαμε τις πόλεις και, φυσικά, για το πόσο κόστισε όλο το ταξίδι.

Σχολιάστε!