Το ημερολόγιο ενός πτυχίου: Πως να μην είσαι “Αιώνιος Φοιτητής”.

grafeio

Έχω τόσα πολλά να πω, που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Στην πραγματικότητα, έχω ήδη προσπαθήσει τρεις φορές να γράψω αυτό το κείμενο – και, πράγματι, έγραψα γύρω στις 4000 λέξεις καθεμία από εκείνες τις φορές – αλλά καμία τους δεν ένιωθα πως ήταν η σωστή.

Σε μία εκδοχή, ας πούμε, πήγα να ξεκινήσω με την την δική μου ιστορία, το τι σημαίνει δηλαδή “το ημερολόγιο ενός πτυχίου”. Στην άλλη έγραψα για το άγχος, και το πως αυτή η λέξη μπορεί να σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Στην τρίτη, δεν θυμάμαι καν.

Αυτό, όμως, που ήταν κοινό σε όλες, ήταν η “ενιαιότητα των πραγμάτων”. Υπάρχει κάποια λιγότερο λόγια λέξη από αυτή για να το πω; Ήταν το ότι μιλούσα για το πως όλα τα πράγματα στη ζωή (όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος) είναι ένα. Πως όλα, στη ζωή, συνδέονται μεταξύ τους.

Η “ενιαιότητα των πραγμάτων”, λοιπόν, σε αυτό το πρώτο άρθρο, θα είναι το “πυρηνικό μου θέμα” (όπως λένε στην θεατρική αργκό).


Φυσικά, όμως, το προφανέστερο κοινό θέμα και των τριών προσπαθειών για άρθρο, ήταν το πτυχίο μου.

Το θέμα με αυτό είναι πως άργησα να το κοιτάξω στα μάτια για 7 ολόκληρα χρόνια.

Αυτή είναι η απλή, συμπυκνωμένη αλήθεια. Μια κουβέντα που μου πήρε πολύ καιρό για να την αποδεχτώ, και για να μπορέσω να την λέω έτσι φυσιολογικά. Να, ακόμη και τώρα που γράφω αυτή την πρόταση κόβεται κάπως η ροή των λέξεων – κάτι ηλίθιο στο υποσυνείδητο θα είναι που με κομπλάρει προφανώς να ανοιχτώ δημοσίως για ένα θέμα που μέχρι πρότινος δεν άνοιγα ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.

“Αιώνιος φοιτητής. Τεμπέλης. Άχρηστος.”

Είναι πολύ εύκολο να πεις αυτές τις λέξεις. Όχι σε κάποιον τρίτο που δεν ξέρεις, αλλά σε σένα. Είναι πολύ, μα πάρα πολύ εύκολο να κατηγορείς τον εαυτό σου σε κάθε επίπεδο της ζωής σου.

Στην τελική, όλοι μας το έχουμε νιώσει: μπορεί να είμαστε ένας αυτοτελής άνθρωπος, αλλά στο επίπεδο της συνείδησης αποτελούμαστε από διάφορες μικρές φωνές. Αγγελάκι και διαβολάκι. Φωνή της αυτοπεποίθησης και φωνή του φόβου. “Εσωτερικός μονόλογος”, ή όπως ωραία τα διαχώρισε ο Φρόϋντ, το “Εγώ” και το “Υπερ-εγώ” (αφήνω το “Αυτό” απ’ έξω γιατί νομίζω πως εκφράζεται κυρίως με μουγκρητά).

Πολλά πράγματα, που αποτελούν το ένα (Ενιαιότητα των πραγμάτων: 1).

Το δύσκολο, λοιπόν, δεν είναι να αφήσεις την φωνή του “Υπερ-εγώ”, που αντιπροσωπεύει την ηθική της κοινωνίας, να σε κατακρίνει. Το δύσκολο είναι να την κοιτάξεις μέσα στα μάτια, να την ακούσεις αληθινά και μετά να την κάνεις να μην έχει να σου πει τίποτα.

Ήμουν “άχρηστος”; Όχι.

Ποτέ δεν ήμουν άχρηστος. Συνήθως, μάλιστα, ήμουν ακριβώς το αντίθετο. Ίσως να ήμουν “πολύ κακός” στις επιδόσεις μου στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν μπορείς να το γενικεύσεις αυτό και να κατηγορείς τον εαυτό σου για το σύνολο της υπόλοιπης ζωής.

Ήμουν “αιώνιος φοιτητής”; Ναι, ήμουν.

Είχα ξεπεράσει τον προβλεπόμενο χρόνο φοίτησης κατά πολύ, και υπήρξαν χρονιές που κατά τη διάρκειά τους είχα περάσει μονάχα ένα μάθημα. Φυσικά, σε μία σχολή σαν την Πληροφορική Ιωαννίνων, τέτοια φαινόμενα δεν ήταν ιδιαίτερα σπάνια, οπότε δυστυχώς η “αιωνιότητα” ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο για να έχει την δύναμη τσιγκλίσματος που είχε σε απλούστερες σχολές.

Ήμουν “τεμπέλης”; Σε πολλά πράγματα στη ζωή μου, όχι. Σε άλλα, ναι – το πανεπιστήμιο ήταν ένα από αυτά.

Το να είσαι τεμπέλης, όμως, είναι η κριτική του αποτελέσματος σου, κι όχι κάτι με το οποίο γεννιέσαι (ναι, αυτό είναι αλήθεια – και το απέδειξα αργότερα). Οπότε, το θέμα μου δεν ήταν το “πόσο κακός είμαι σε κάτι”, αλλά το “γιατί είμαι κακός σε αυτό” και το “πως θα γίνω καλύτερος”. Α, και ακόμη πιο σημαντικό το: “Γιατί να θέλω να γίνω καλύτερος”.

Βασικά, απ’ όλα τα ψευτοφιλοσοφικά κουλά που έχω γράψει ως τώρα, ας κρατήσουμε το μόνο ψιλοσημαντικό: Το μοναδικό ερώτημα που πάντα έχει σημασία, είναι το “γιατί“.

Για όσους διάβαζαν το Φοιτηtips από παλιά, ίσως να θυμάστε τη σειρά post με τίτλο: “Ποιό είναι το νόημα της ζωής”. Με όλη την πίεση που αισθανόμουν εκείνον τον καιρό, το μόνο που μου είχε μείνει ήταν να αναζητήσω ένα “γιατί” – και τι πιο ευρύ από το να ρωτήσω “γιατί να υπάρχουμε;” – με άλλα λόγια, “ποιο είναι το νόημα της ζωής”.

Νομίζεις πως ο δρόμος προς το πτυχίο δεν μπορεί να σε οδηγήσει σε ένα τέτοιο ερώτημα; Αν ναι, ξανασκέψου το.

Όλα στη ζωή είναι ένα. Το πτυχίο, και το πως το αντιμετωπίζεις, είναι μια ισχυρότατη αναλογία με το πως αντιμετωπίζεις το κάθε τι άλλο.

Είναι μια διαδρομή με αρχή, μέση και τέλος. Με εύκολες, ωραίες στιγμές, και δύσκολες. Ακριβώς όπως η ζωή, απλά σε μια μικρογραφία. (Ενιαιότητα των Πραγμάτων: 2) Και αν το αντιμετωπίσεις με συνείδηση, η ίδια η διαδικασία μπορεί να σου μάθει πολύ περισσότερα πράγματα, απ’ ότι το πτυχίο σαν σπουδές για την επιστήμη.


Πριν από λίγες μέρες, λοιπόν, τελείωσε μια από τις πιο σημαντικές εξεταστικές μου, και εγώ βρέθηκα σε έναν Φεβρουάριο με δέκα ελεύθερες μέρες για άραγμα.

Όταν βάζεις τον εαυτό σου σε μια τέτοια διαδικασία αλλαγής, θα έρθουν (αργά η γρήγορα) στιγμές που θα εκπλαγείς με εσένα τον ίδιο, που δεν θα αναγνωρίζεις καν τον εαυτό σου.

Γιατί, το να μην περνάς μαθήματα, είναι μια συνήθεια. Η συνήθεια είναι ένα από τα βασικότερα θέματα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα, αντιστέκεται ενστικτωδώς στην αλλαγή. Είναι η σοφία της φύσης να σου λέει πως: “Μην αλλάζεις τίποτα, εφόσον επιβιώνεις ήδη, αφού τα πράγματα μπορούν να γίνουν και χειρότερα”. Είναι το ανθρώπινο ένστικτο της επιβίωσης που μας τείνει να μένουμε στάσιμοι – αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Αλλά το να “επιβιώνεις” στάσιμος, είναι ζωή μονάχα μέχρι την έννοια ότι χτυπάει η καρδιά σου και αναπνέεις. Γιατί, δεν ζεις στ’ αλήθεια όταν συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε μέτριο έχεις την κάθε στιγμή: Είτε αυτό είναι το ότι δεν έχεις λεφτά, είτε το ότι δεν έχεις περάσει κανένα μάθημα, είτε το ότι είσαι χοντρός.

Μια ζωή που θα αξίζει να τη ζεις, απαιτεί συνεχείς αλλαγές, ειδικά σε πράγματα που τσούζουν, όπως την επιλογή να βγεις από την άνεση του “να μην προσπαθείς”, και να ξεκινήσεις έναν δύσκολο αγώνα όπου μπορεί “να φας τα μούτρα σου”.

Η διαδρομή από το “αιώνιος φοιτητής” μέχρι το “πολύ καλός φοιτητής” είχε αρκετές δύσκολες στιγμές – με τη μεγαλύτερη να είναι το πρώτο βήμα. Από τη στιγμή, όμως, που το μυαλό μου έκανε το κλικ και πήρα την απόφαση, δεν θεωρώ πως βρήκα κάτι δυσκολότερο. Αλλά, ο δρόμος μέχρι αυτό το απλό “κλικ”, δεν είναι μια χαλαρή βόλτα στο πάρκο…

Μετά από δύο χρόνια, στα οποία συμπύκνωσα μια δύσκολη σχολή τεσσάρων ετών, το επόμενο εξάμηνο θα είναι και το τελευταίο μου. Μετά, ίσως να μείνουν κάνα δυο μαθήματα για τον Σεπτέμβριο – και τελειώνω.

Προσέξτε: Πριν από δύο χρόνια ακριβώς (Ιανουάριο του 2014, έχοντας μόλις επιστρέψει από την τρίμηνή μου πρακτική στη Θεσσαλονίκη) έδωσα την πρώτη μου σοβαρή εξεταστική απέναντι σε ένα βουνό 35 μαθημάτων και 6 εργαστηρίων. Σήμερα, απομένουν μονάχα 9.

Έχω καταλήξει να βρίσκω μεγαλύτερη χαρά από οτιδήποτε στο ότι π.χ. πέρασα τον Απειροστικό Λογισμό 2 (ένα μάθημα βαρίδιο που είχε μείνει από το πρώτο έτος) οπότε δεν μπορώ καλά-καλά να απολαύσω αυτές τις μέρες ξεκούρασης γιατί το μυαλό μου έχει μάθει να δουλεύει συνεχώς.

Σήμερα, ας πούμε, σκέφτηκα να ξεκινήσω από τώρα να κοιτάζω το περσινό project των Μεταφραστών (για γλώσσες μηχανής, ε, όχι Αγγλικά-Γαλλικά) για να προετοιμαστώ και να περάσω την ώρα μου. What the fuck?!

«Ποιος στο διάολο είναι αυτός ο άνθρωπος που έχει πάρει τη θέση μου;;;;!!!»

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια που περάσαν, απέδειξα στον εαυτό μου πως δεν είμαι ούτε “τεμπέλης”, ούτε “άχρηστος” – ακόμη κι αν μετά από τις πρώτες μου τρεις αποτυχίες είχα αρχίσει να το πιστεύω. Αντιθέτως, σε πολλά μαθήματα έχω γίνει πια αυτός από τον οποίο ζητάνε βοήθεια οι άλλοι.

Εκεί που δεν ενδιαφερόμουν για το παραμικρό σε σχέση με το πτυχίο, τώρα πια έχω παρατήσει αφήσει στην άκρη το blogging (το έχετε καταλάβει), τα βιντεάκια στο YouTube, τη μουσική και όλα όσα μου άρεσαν, για να αφιερώσω όλο μου τον χρόνο στο πανεπιστήμιο.

Και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο; Για κάποιον λόγο, μου αρέσει. Μου αρέσει πια όταν δίνω ένα μάθημα και το σκίζω. Ξέρω πως είναι ασήμαντο στην πραγματικότητα, αλλά κάποτε δεν μου προξενούσε το παραμικρό συναίσθημα.

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, επιπλέον, έμαθα αμέτρητα πράγματα για τον εαυτό μου: Για το πόση δύναμη κρύβω μέσα μου, για το πως μπορώ να ανεξαρτητοποιηθώ από πράγματα που κάποτε θεωρούσα απαραίτητα και για το ότι μπορώ να κάνω οτιδήποτε επιλέξω, αρκεί να το θέλω πραγματικά.

Και φυσικά, δεν με χαλάει καθόλου που έμαθα να προγραμματίζω τη ζωή μου στην εντέλεια, και μέσα στα δύο χρόνια να χωρέσω μερικά υπέροχα καλοκαίρια και μεγάλα ταξίδια όπως το δεκαπενθήμερο Eurotrip με αυτοκίνητο (σε 10 χώρες) που έκανα μαζί με τον φίλο Larry (που τα καταφέρνει τέλεια ακόμη κι αν δεν έχει πάρει πτυχίο).

Γίνεται να αλλάξεις. Γίνεται, ακόμη κι αν είσαι έβδομο έτος και έχεις μπροστά σου σχεδόν τα πάντα – ακόμη και τότε γίνεται να την τελειώσεις. Απλά χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση και, σίγουρα, υποστήριξη από την οικογένειά σου.

Συνεχίζω να μην πιστεύω καθόλου στα πτυχία, πάντως. Αλλά έχουμε χρόνο για να μιλήσουμε γι’ αυτό.


Τρεις φορές προσπάθησα να γράψω αυτό το άρθρο. Τρεις γαμημένες φορές που κάθισα κι έφαγα δύο ώρες από τη ζωή μου στο Google Documents, αγκαλιά με το λάπτοπ.

Τρεις φορές, αντίστοιχα, έκανα προσπάθεια φέτος για να χάσω τα 5-6 κιλά που έβαλα μέσα σε αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, και μονάχα τώρα, στην τέταρτη, το κατάφερα (Είναι πολύ αστείο: Στις πρώτες τρεις προσπάθειες παίζει να έβαλα και κιλά κάνοντας την υποθετική μου δίαιτα).

Τρεις φορές, επίσης, έκανα την προσπάθεια να αρχίσω να περνάω μαθήματα (μια στο 4ο, μια στο 5ο, και μια στο 6ο έτος). Και τις τρεις, απέτυχα παταγωδώς – αλλά να που τώρα, στην τέταρτη, καταλήγω να έχω περάσει σχεδόν όλα τα μαθήματα μιας αρκετά δύσκολης σχολής μέσα σε δύο χρόνια.

Τι άλλαξε; Οι προτεραιότητες (θα μιλήσουμε και γι’ αυτό). Και το ότι κάθε φορά προσπαθούσα να μάθω από τα λάθη μου. Αν αυτό δεν είναι Ενιαιότητα των Πραγμάτων, τότε τι είναι;


Μπορεί να μην γράφω τόσο καλά όσο παλιά (το γράψιμο, όπως και όλα τα πράγματα είναι ένας μυς που αν δεν τον γυμνάζεις αποδυναμώνεται) αλλά ξέρω πολύ περισσότερα για το πως, για το γιατί και για το αν έχει νόημα να τρέχεις τον μαραθώνιο του δρόμου προς το πτυχίο. Ειδικά όταν ο μαραθώνιός σου είναι το Olympus Marathon, με ένα βουνό από χρωστούμενα.

Και ξέρετε τι, όσο να ‘ναι, σε μισό χρόνο πάνω-κάτω, η ιδιότητά μου ως φοιτητής θα έχει τελειώσει – όπως και το ενδιαφέρον μου για να γράφω ένα blog με τέτοιο όνομα. Αλλά, νομίζω πως έχω μερικά πράγματα ακόμη να πω, λίγη συγκεκριμένη γνώση που απέκτησα όλον αυτόν τον καιρό που δεν έγραφα τίποτα, και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος ενός είδους δημόσιου ημερολογίου/blog που σκοπεύω να κρατήσω σχετικά με τις τελευταίες 150 μέρες μου σαν φοιτητής στη Πληροφορική Ιωαννίνων. Στο ημερολόγιο αυτό θα γράφω για τις δικές μου εμπειρίες, αλλά για πράγματα που μας αφορούν όλους.

Θα προσπαθήσω να καταγράφω τις σκέψεις μου σχετικά με τη (δύσκολη) διαδικασία του εξαμήνου, αλλά και το εκάστοτε “πυρηνικό θέμα” μου κάθε βδομάδα (αυτή είναι μια υπόσχεση που θέλω να την τηρήσω).

Ελπίζω (φυσικά) όσα θα βγουν από αυτό να έχουν κάποια αξία, να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε μια κατάσταση όπως ήμουν εγώ παλιότερα (όπως με βοήθησαν κι εμένα οι φίλοι μου) και, πάνω απ’ όλα, να είναι αληθινά.

Κι ελπίζω να σας έχω μαζί μου, τους αναγνώστες του blog (κάποιοι διάβαζαν τα χαζο-post μου από όταν ακόμη ήμουν τρίτο έτος), σε αυτή την γεμάτη ενδιαφέρον διαδρομή.

Γιατί, ας κάνω μια πρόβλεψη, πιστεύω πως θα αποδειχθεί ότι η διαδρομή αυτή ήταν και θα είναι είναι ασύγκριτα σημαντικότερη από τον ίδιο τον μεγάλο στόχο, το πτυχίο. Αλλά στην τελική, γι’ αυτό τους θέλουμε τους στόχους. Για να κάνουμε ωραίες διαδρομές – και για να βρίσκουμε το νόημα.

Αυτά προς το παρόν,
Αλέξης

15 comments

  1. Lina says:

    Συγκοινούμαι πάντως λίγο. Σε διάβαζα όταν πρωτοπέρασα στην σχολή μου (για το πως να διαλέξω το καλύτερο σπίτι) και τώρα έφτασα και εγώ 5 έτος στο πολυτεχνείο, χρωστώντας σχεδόν τον ίδιο αριθμό μαθημάτων με σένα. Πως τα φέρνει η ζωή 🙂
    Τόσο καιρό προσπαθώ να βρω αυτό το κουράγιο να στρωθώ, αλλά δεν. Δεν πειράζει την υγεία μας να έχουμε και θα γίνουν όλα εν καιρό θέλω να ελπίζω! Χάρηκα που θα αρχίσεις να ξαναποστάρεις στο blog, μ’αρέσουν τα κείμενα σου γιατί με κάνουν να σκέφτομαι!
    Καλό πτυχίο σου εύχομαι και στα δικά μας και οι λέφτερες!!!!! ( το λέμε κάθε φορά που ορκίζεται κάποιος γνωστός με την παρέα 🙂 )

    • Alex Emexezidis says:

      Γεια σου Λίνα 🙂 Αυτό με το “πως το φέρνει η ζωή”, άστο… Πραγματικά, όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο εκπλήσσεσαι από πολλά πράγματα που δεν τα είχες καν σκεφτεί!

      Για το θέμα του “πως να περνάς μαθήματα” και του “πως να πάρεις τη μεγάλη απόφαση” έχω τόσα πολλά να πω… που αν καθόμουν να τα γράψω όλα σε ΕΝΑ άρθρο, νομίζω πως μετά θα έπρεπε να το τυπώσω σε βιβλίο. Γι’ αυτό και θέλω να το κάνω αυτό σειρά post, ώστε και να μπορώ να μιλήσω για όλα εις βάθος, αλλά και για να πάρω τον χρόνο μου και να μπορώ να σκέφτομαι καθαρά για όλα.

      Από τη μια, φυσικά, αν είναι στην τελική να πάρεις πτυχίο, όσο πιο νωρίς πάρεις την απόφαση να το αντιμετωπίσεις κατάματα, τόσο πιο νωρίς θα τελειώσεις (ναι, προφανώς ε; :p ) – αλλά, από την άλλη, το πότε είναι έτοιμος κανένας μόνο ο ίδιος μπορεί να το αποφασίσει.

      Ένα πρόβλημα πάντως που έχουμε πολλοί των Θετικών Επιστημών, και πόσο μάλλον σε 5ετείς σχολές/πολυτεχνείο, είναι πως οι σχολές είναι γαμημένα δύσκολες – κάτι που δεν μπορούν να το καταλάβουν πολλοί από άλλες σχολές, όπως των Ανθρωπιστικών Επιστημών (δεν τις μειώνω – απλά αναφέρω αυτή τη διαφορά).

      Θέλω να πω, πως εμείς, αν αφεθούμε για κάποια χρόνια, μετά απαιτείται ΠΟΛΥ μεγαλύτερη προσπάθεια για να επιστρέψουμε σε κανονικό ρυθμό, από το αν π.χ. είχα παρατήσει για 2 χρόνια το Ιστορικό.

      Και η δυσκολία των σχολών, γίνεται ακόμη πιο ανυπόφορη, όταν άλλοι στο περιβάλλον μας περνάνε τα μαθήματά τους με άνεση (7-10 σε κάθε εξάμηνο) και μας κάνουν να αισθανόμαστε ακόμη πιο “αποτυχίες”.

      Έτσι αισθανόμουν, μέχρις ότου συνειδητοποίησα την διαφορά της δυσκολίας σε τάξη μεγέθους (στα περισσότερα μαθήματα) και κατάλαβα πως όταν έχεις μείνει πίσω σε μια τέτοια σχολή πρέπει να αφήσεις όλα τα άλλα πίσω και να FOCUSάρεις μονάχα σε αυτή!

      Λοιπόν, δεν συνεχίζω το comment, γιατί όπως βλέπεις εύκολα μπορεί να καταλήξει σε μέγεθος post… :p Ελπίζω να τα ξαναπούμε στα comments των επόμενων άρθρων. 🙂

      • Deranzin says:

        Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Μπράβο σου και για το κείμενο αλλά και για όσα κατάφερες. Είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα ! 🙂

        Αν μου επιτρέπεις σαν πρώην φοιτητής στην ίδια σχολή με σένα απο τότε που ήταν 4-ετούς φοίτησης, μια μικρή εξήγηση ή tip, αν θέλεις, για αυτό που αναφέρεις με όσους περνούν τα μαθήματα “στην ώρα τους”.

        Τώρα που έχεις πάρει και εσύ ένα καλό σερί, νομίζω θα συμφωνήσεις οτι ΔΥΟ είναι τα κύρια προβλήματα που έχει ένας πρωτοετής φοιτητής και δεν μπαίνει στην σωστή λογική για να περάσει μαθήματα ή δεν τα καταφέρνει:

        1) Έχει κουραστεί πολύ απο τη διαδικασία των πανελλαδικών και δεν μπορεί πλέον να μπει στη διαδικασία να διαβάσει. Επίσης νομίζει οτι ΗΔΗ ΠΕΤΥΧΕ, άρα έχει χρόνο για λίγο well-earned αραλίκι (σε αυτό φταίνε και οι γονείς που “ενθαρύνουν” τα παιδιά τους στην 3η Λυκείου λέγοντας “έλα ένας χρόνος είναι. Υπομονή.” ) Δεν είναι ένας χρόνος, είναι και οι σπουδές μετά, αλλά αμα συνηθίσεις να το ακούς, το πιστεύεις, ιδίως αμα “λιώνεις” στο διάβασμα στο Λύκειο.

        2) Αυτοί που έχουν ακόμη τα “κουράγια” για να διαβάσουν νομίζουν οτι είναι ακόμη στο Λύκειο, που θα πάνε ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ να γράψουν καλά. Πάνε στις πρώτες διαλέξεις και βάζουν στόχο να γράψουν ΚΑΙ Απειροστικό ΚΑΙ φυσική ΚΑΙ γραμμική Άλγεβρα ΚΑΙ προγραμματισμό και οτι άλλο έχει πλέον το πρώτο έξάμηνο. Νομίζουν τέλος πάντων οτι επειδή μάθανε bubblesort στο λύκειο (όσοι μάθανε), το πρώτο εξάμηνο “το έχουν” … αμ δε … η ύλη του “προγραμματισμού” στην 3η Λυκείου είναι και δεν είναι ένας μήνας για την “εισαγωγή στον προγραμματισμό”. Πανε λοιπόν “αεράτοι” και μετά απο 2-3 διαλέξεις σε κάθε μάθημα (ιδίως στον απειροστικό) αρχίζουν να τους κόβονται τα πόδια. Αμα έχεις συνηθίσει μια αργά κλιμακούμενη ύλη, με καθηγητές που προσπαθούν να σου τα πουν απλά και φροντιστήριο απο πίσω να σου τα εξηγεί ξανά και ξανά, παθαίνεις ένα άγριο πολιτισμικό σοκ με τα “προφανή” και τα “τετριμμένα” τριπλά ολοκληρώματα που σου πετάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Εκεί αρκετοί απο το σοκ κάνουν αυτό που ξέρουν απο το Λύκειο. Πάνε να “λιώσουν” για να περάσουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν περνάνε σχεδόν τίποτα. Δεύτερο σοκ και για αρκετούς εκεί το θέμα σπουδές τελειώνει δυστυχώς για λίγα χρόνια. Άλλοι κάνουν καιρό να συνέλθουν, άλλοι αλλάζουν σχολή, άλλοι προσαρμόζονται, άλλοι το παρατάνε.

        Υπάρχει όμως ΤΑΚΤΙΚΗ για να μην το πάθεις αυτό.

        – Όπως και στο στρατό αργότερα, θα μπεις με τη λογική οτι “εδώ που ήρθα είναι ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά απο εκεί που ήμουν πριν. ΔΕΝ ξέρω τι παίζει ακόμη, αλλά αυτά που ήξερα πριν ΔΕΝ παίζουν σίγουρα.” Αυτό αλλάζει την όλη γάση απο το “πρέπει να πάω καλά” στο “πρέπει να προσαρμοστώ”. Είναι πιο low end στοχος, πιο υλοποιήσιμος αλλά και πιο σημαντικός !
        – Αυτό που παίζει είναι οτι κάθε μάθημα και η τελική εξέταση του πλέον είναι πιο δύσκολο σαν ύλη απο τις πανελλαδικές. Πως θα περάσεις 6 μαθήματα σε ένα “εξάμηνο” (πραγματικός χρόνος περίπου ένα τετράμηνο) που είναι πιο δύσκολα απο αυτά που έκανες ένα ακαδημαϊκό έτος πέρισυ με υπερπροσπαθεια και φροντιστήρια για να περάσεις .?. Ειναι απλό : ΔΕΝ θα τα περάσεις ΟΛΑ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ. Άπαξ και το κατανοήσεις αυτό, κάθε μάθημα που “κόβεσαι” δεν είναι ΑΠΟΤΥΧΙΑ αλλά “ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ επιλογη” … είναι μέσα στο σχέδιό σου και δεν σε αγχώνει.

        και το σχέδιο/tip λέει :
        Κάθε εξάμηνο απο τα 5-6 μαθήματα, πέρνα 3-4 και τα άλλα 2 ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΕΠΙΤΗΔΕΣ. Θα παρακολουθείς τις διαλέξεις τους, θα κρατάς σημειώσεις, θα τα διαβάζεις και τα εμφανιστείς και στην εξεταστική “μπας και”, αλλά στο μυαλό σου ΔΥΟ μαθήματα έχουν ήδη πάει για το κάλοκαίρι.

        έτσι έχεις :
        4 μαθήματα το πρώτο εξάμηνο
        4 μαθήματα το δεύτερο εξάμηνο
        4 μαθήματα το καλοκαίρι

        Αυτό είναι πολύ πιο διαχειρήσιμο και χρονικά και ψυχολογικά απο το
        6 μαθήματα το πρώτο εξάμηνο
        6 μαθήματα το δεύτερο εξάμηνο
        9-10 μαθήματα το καλοκαίρι
        που παθαίνουν δυστυχώς αυτοί που πάνε να τα βγάλουν όλα “με τη μια”, σαν να είναι εξετάσεις λυκείου και πρέπει να πάρουν 20.

        Με αυτή την απλή τακτική – αλλά και αδιάλλειπτη παρακολούθηση και στις παραδόσεις και στα εργαστήρια – κάθε καλοκαιράκι είχα 3-4 μαθήματα να δώσω, έμενε και απο κανένα και κάθε εξάμηνο ξεκινούσα έχοντας μόνο τα μαθήματα του αντίστοιχου έτους + ένα απο τα παλιά. Ξέρεις πόσο άγχος σε γλυτώνει αυτό .?.

        Να μην τα πολυλογώ, στο τέλος του τέταρτου έτους, είχα μόνο 2 μαθήματα (Αρ. Ανάλυση και Γραφικά) και την πτυχιακή. Ξενοίκιασα λοιπόν νωρίς-νωρίς και πήγα σπίτι μου … Έσκασα μύτη για την εξεταστική και την παρουσίαση της πτυχιακής μου και αυτό ήταν …

        Να ξεκαθαρίσω οτι δεν ήμουν ούτε πιο έξυπνος, ούτε πιο “ταλαντούχος” φοιτητής (πήγανε τα “τάληρα” σύννεφο, αλλά το πενταράκι δεν είναι “ψιλοπράγματα” στο CS.UOI ). Απλά ήμουν επιμελής και αυτό μαζί με ένα καλό “σύστημα” πολλές φορές είναι πιο αποδοτικό. Εξάλλου ένα tip δεν έχει νόημα αν πρέπει να υπάρχουν αυστηρές προϋποθέσεις για να “πιάσει”.

        ΟΛΟΙ μπορούν να το κάνουν αυτό που γράφω και ελπίζω να φανεί χρήσιμο σε κάποιους.

        Καλες σπουδές σε όλους 🙂

        • Καλησπέρα συνάδελφε. Εσύ σίγουρα καταλαβαίνεις τι περνάω εκεί μέσα… :p

          Συμφωνώ μαζί σου σε αυτά που λες. Σε κάποιο από τα επόμενα άρθρα, ίσως μιλήσω ακριβώς για το τι παίζει στην σχολή μας, για όλα τα καλά που έχει, αλλά και για την δυσκολία της (και φυσικά, για το εκπληκτικό μας κτίριο). 🙂

  2. Conni Ch says:

    Καλό πτυχίο κι από μένα, κι εύχομαι κι εγώ να ποστάρεις όσο μπορείς πιο συχνά κρατώντας αυτό το διαδικτυακό ημερολόγιο, γιατί πολλοί ταυτιζόμαστε μαζί σου!! 😛

    • Alex Emexezidis says:

      Ευχαριστώ πολύ! 🙂 Ελπίζω να τηρήσω την υπόσχεσή μου και να ποστάρω αρκετές φορές μέχρι να τελειώσω…

  3. Phast says:

    Αλεξη συγχαρητηρια για την αλλαγη στη ζωη σου και το momentum που εχτισες! Προσωπικα, προσπαθω και γω να φερω μια “μεγαλη αλλαγη” στη ζωη μου και αυτο το ποστ σου με βοηθησε, ισως περισσοτερο απο καθε αλλο που χω διαβασει στο φοιτητιπς. Αν θες, μπορεις να μπεις σε πιο “τεχνικες” λεπτομερειες ως προς το πως το καταφερες σε επομενα ποστ.

    • Alex Emexezidis says:

      Αυτό θα το κάνω σίγουρα. Αν θες να μου προτείνεις συγκεκριμένα πράγματα που θα ήθελες να αναφερθώ στη διάρκεια των post, να το κάνεις (γιατί π.χ. μπορεί εγώ να παραβλέψω κομμάτια που είτε δεν με δυσκόλεψαν πολύ, είτε επειδή… έχει περάσει καιρός :p )

  4. Γιωργος says:

    Μου αρεσε πολυ το αρθρο σου,συγχαρητήρια.Είμαι σε μια παρόμοια κατάσταση μετα απο καποια προβληματα υγειας που αντιμετωπισα και αφου τα ξεπερασα μετα απο 2 χρονια απο την εισαγωγη στη σχολη μου,μην εχοντας περασει παρα μονο 2 μαθηματα μεχρι τοτε.Απο το 3ο ετος φορτσαρα και περασα 12 μαθηματα απο τα συνολο 20 που εδωσα εχοντας καποια κενα,προσδοκώντας σαφως πολυ περισσοτερα για φέτος.Συνολο η σχολη μου εχει 47 μαθηματα 4ετης σχολη.Σπουδαζω στατιστικη στον πειραιά και ειναι αληθεια πως δυσκολα καταλαβαινουν την δυσκολία λογω των μαθηματικων που εχουν οι σχολες αυτες,αν και αυτο ειναι σχετικο καθοτι υπαρχουν και παιδια που τελειωνουν στα 4 ετη.ΑNYway,καλο πτυχίο να χεις

  5. Gregory says:

    Μας είχες λείψει! Κι εγώ σε διαβάζω από τότε που ήσουν 3ο έτος, και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου 🙂

    Υ.Γ. Τώρα τελευταία πέρασα κι εγώ Μεταφραστές (εδώ τους λέμε Μεταγλωττιστές) και δε φαντάζεσαι πόσο ωραία νιώθω.

  6. Θα έλεγα ότι είμαι στην αρχή προς μέση των δικών σου 2 τελευταίων χρόνων σε ανάλογη κατάσταση.

    Χωρίς αμφιβολία, οι προτεραιότητες αλλά και η αδρεναλίνη του να τελειώνεις πράγματα/μαθήματα είναι τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία για την κορυφή του βουνού.

    Το θέμα είναι πόσο αργά ή γρήγορα θα ξυπνήσει κανείς για να ξεκινήσει την ανάβαση!

    Μη με παίρνεις στραβά. Δε μετανιώνω ότι έμαθα και έκανα μέχρι τώρα ποτίζοντας αυτό το βουνό να ψηλώσει. Και πολύ σημαντικά ήταν και χρήσιμα για το αντικείμενό μου. Απλά αν αυτά ήταν τα έξτρα και όχι το βασικό συστατικό σε μία αντικειμενικά “βαριά” σχολή, η ζωή μου θα ήταν ευκολότερη (προτεραιότητες).

    Εύχομαι να μη χρειαστείς καν το Σεπτέμβρη και να συνεχίσεις να κάνεις πράγματα που θα σε γεμίζουν! Καλό πτυχίο!

  7. Panosd says:

    Φίλε Αλέξη έκανα το ακριβώς αντίθετο από εσένα. Ξεκίνησα δυναμικά στην αρχή σε σχολή πληροφορικής και εγώ, περνούσα τα μαθήματα στην ώρα τους αλλά τώρα στα τελειώματα πέρα από την πτυχιακή που με αγχώνει και πρέπει να την τελειώσω , θέλω να ασχοληθώ παράλληλα με άλλα τόσα πράγματα. Μην ξενερώνεις που έχεις καθυστερήσει, πιστεύω πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται και στην τελική αν δεν είχες κάνει όλα αυτά πιθανό να σου έλειπε κάτι μέσα σου. Μεταξύ μας τώρα, πιστεύω ότι το blogging δεν θα το σταματήσεις. Μόλις τελειώσεις θα σε πιάσει μια τρελή νοσταλγία και ίσως να γράφεις πολύ περισσότερο από τώρα.

Σχολιάστε!