Το να βρει κάποιος το νόημα της ζωής είναι πραγματικά πολύ δύσκολο, ίσως γιατί θα πρέπει να ορίσει πρακτικά τι σημασία έχουν για εκείνον οι όροι ''ζωή'' και ''νόημα''.

...επομένως πιστεύω πως υπάρχουν τόσα ''νοήματα της ζωής'' όσα και άνθρωποι.

~ Anastasia AnJ

Το #projectmeaning του Φοιτηtips είναι μια προσπάθεια για να βγάλουμε (τουλάχιστον) λίγη άκρη με τη ζωή - ειδικά στην μεταβατική περίοδο προς το τέλος των σπουδών.

Περισσότερα γι' αυτό μπορείτε να βρείτε στο εισαγωγικό post, αλλά και στα post για τον θάνατο, για τον ψυχίατρο που επέζησε (οριακά) σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και για τον αυτοκράτορα που ήταν πιο προσγειωμένος από εσένα.

Πάνω απ' όλα, όμως, είναι μια συλλογική προσπάθεια με τους αναγνώστες του blog. Στον πρώτο ακόμη (καλοκαιρινό) μήνα του project, είχαμε μερικά υπέροχα comments, αλλά και δύο ολόκληρα άρθρα σχετικά με το θέμα.

Ας ξεκινήσουμε με το post του +Orfeas K. Katsikis, όπου μέσα στην λαοθάλασσα ενός μουσικού festival, κατάφερε να δει σε καλύτερη προοπτική τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι το τέλειο παράδειγμα γι' αυτό που λέμε ότι "τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό":

EXIT Festival 2013, Νόβι Σαντ, Σερβία.

Λαοθάλασσα. Όχι μόνο στο Φεστιβάλ, αλλά σε όλη την πόλη. Άγγλοι, Σέρβοι, Βόσνιοι, Έλληνες, Ολλανδοί, είναι μόνο μερικές απο τις εθνικότητες τις οποίες συνάντησα.

Όμως περιστασιακά, παρά το πλήθος του κόσμου, ένιωθα μόνος. Και μάλιστα, μόνος και ασήμαντος, σε αντίθεση με το πως νιώθω καμιά φορά (ok, συχνά) στην Ελλάδα.

Μόνος, γιατί περίμενα απο τη λαοθάλλασα να έρθει σε μένα και δεν πήγαινα εγώ σε αυτή. Έκανα "νάζια" και μιλούσα σε ελάχιστο κόσμο. Πίστευα πως είμαι αρκετά σημαντικός, ούτως ώστε να μου μιλήσει το πλήθος. Αφέλεια. Έτσι, συχνά κατέληγα να τριγυρνώ ολομόναχος στην πόλη και στο οχυρό, κάπως απογοητευμένος και "ξενερωμένος".

Ασήμαντος, διότι βγήκα έξω από το κουκούλι μου (την Ελλάδα) και αντιλήφθηκα το πόσοι διαφορετικοί, αλλά παράλληλα και πόσο ίδιοι με μένα άνθρωποι, υπάρχουν. Και αυτοί με φιλοδοξίες, με ελπίδες, με θέληση, όπως και 'γω. Άλλη γλώσσα, ίδια λειτουργία.

Όταν αντιλαμβάνεσαι το πόσο, θεωρητικά, ασήμαντος και αμελητέος είσαι σε αυτο τον κόσμο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσε το νόημα του "εσύ". Τόσο περισσότερο νιώθεις την ανάγκη του να ξεχωρίσεις.

Πως θα ξεχωρίσεις όμως; Σίγουρα όχι με το να είσαι παθητικός δέκτης και να περιμένεις οι αλλοι να λειτουργήσουν με γνώμονα εσένα. Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, όσο και να το πιστεύεις. Είσαι ακόμα ένα άτομο σε αυτό το απέραντο σύμπαν. Σκοπός σου πρέπει να είναι να φτάσεις όσο πιο ψηλά θες, όσο πιο ψηλά μπορείς. Αυτό θα γίνει με γνώμονα εσένα, με γνώμονα το "εσύ" (Warning: Όχι εις βάρος άλλων ανθρώπων).

Σκέψου, μίλα, προσπάθησε, δράσε, πέρνα καλά, κάνε αυτό που θεωρείς το καλύτερο για σένα.

Μην περιμένεις τους άλλους, μην έχεις υψηλές προσδοκίες από τον περίγυρό σου. Έχε όμως από τον εαυτό σου. Προσπάθησε για το καλύτερο, αυτό το καλύτερο που πιστεύεις εσύ. Βελτιώσου, βελτιώσου, βελτιώσου. Πάντα θα είσαι μόνος και μη-ξεχωριστός, μέχρι να αποφασίσεις να μην είσαι.

Μήπως, τελικά, το νοήμα της ζωής, είναι η δική σου επιβίωση, η δική σου προσωπική επιτυχία και η επίτευξη των στόχων σου;

~ Βρείτε το αρχικό κείμενο στο: http://allseeingbeard.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

Το δεύτερο post είναι από την +Athanasia L, που μιλάει για τα προσωπικά μας όνειρα - και την αγάπη:

Λένε πως αν παραμερίσεις όσα συμβαίνουν γύρω σου και επικεντρωθείς στην πιο άμεση ανάγκη που έχεις αυτή τη στιγμή, βρίσκεις το νόημα της ζωής σου. Αν είχες ένα λεπτό ζωής ακόμα, θα ήσουν ευχαριστημένος με αυτό που κάνεις;

Και πόσο επιπόλαιο είναι, άραγε, να σκεφτόμαστε μονάχα τη στιγμή;

Αν μετρούσαμε κάθε φορά το επόμενο δευτερόλεπτο, πιθανόν να ήμασταν ακόμη σε μια σπηλιά και απλά να αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο. Η δουλειά θα μειωνόταν στο ελάχιστο δυνατό. Θα ζούσαμε μονάχα για την επιβίωση και τη διαιώνιση, τις πιο βασικές και ακαταμάχητες ανάγκες μας.

Αλήθεια, αν απλά ήσουν αγκαλιά με αυτούς που αγαπάς, θα σου έφτανε; Τι; Λες πως δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο; Μπορεί. Μέχρι κάποιος να βγει από τη σπηλιά και πονέσει για κάτι που θέλει - και δεν έχει.

Ο πόνος: Αυτός θέτει τα όριά μας, μας διδάσκει τα λάθη, μας καταστρέφει σιγά-σιγά, μας θυμίζει ότι σύντομα τελειώνουμε σαν φιγούρες και μένουμε ως σκέψεις.

Αυτό το κάτι παραπάνω που θέλουμε για να νιώσουμε πλήρεις, κρύβεται σ' αυτό το "μένουμε ως σκέψεις". Τι θα θυμούνται για σένα; Όσα σκεφτόσουν και έγραψες, όσα ένιωσες και δημιούργησες, όσα αγάπησες και προστάτεψες. Γιατί αυτό ήταν το όνειρό σου.

Επιστήμονες αφιέρωσαν τη ζωή τους σ' αυτό που αγαπούσαν. Καλλιτέχνες χάθηκαν στη δημιουργία τους. Δάσκαλοι βοήθησαν παιδιά να βρουν την κλίση τους, με όλη τους τη δύναμη. Γιατροί έσωσαν άλλες ζωές, που ψάχνουν να βρουν νόημα. Ήταν το όνειρό τους.

Όλοι έχουν όνειρα. Ποιο είναι το δικό σου;

Μπορεί το νόημα της ζωής σου να κρύβεται σ' αυτά που ονειρεύεσαι, σε αυτά που εσύ πιστεύεις πως θα σε κάνουν ευτυχισμένο. Και όταν θα είσαι ευτυχισμένος θα το καταλάβεις - θα έχεις ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στις άκρες των χειλιών σου, χωρίς να το κάνεις εσκεμμένα και ο χρόνος θα περνάει τόσο γρήγορα που δεν θα τον καταλαβαίνεις.

Στην τελική, ο σκοπός της ζωής είναι ένα μυστήριο. Ίσως και να μην υπάρχει. Εμείς καλούμαστε να δώσουμε το νόημα στη ζωή μας. Είναι το όνειρό μας.

Πέραν από τα υπέροχα post της Αθανασίας και του Ορφέα, υπήρξαν και comments που δεν είχαν μεγάλη διαφορά από ένα μεμονωμένο post. Επιλέγω μερικά παρακάτω:

Όσον αφορά τον χωρισμό (οποιονδήποτε χωρισμό) είναι πράγματι ένας μικρός θάνατος όπως είχα διαβάσει κάπου.. Όμως τι είναι ο θάνατος; Και τι συμβαίνει μετά από αυτόν; Ένα τίποτα; Ένα σκοτάδι; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Δεν μπορεί η ζωή μας να είναι τόσο σημαντική και ο θάνατος απλώς να είναι ''το κατέβασμα του γενικού ''.

...μπορεί το σώμα να ''τελειώνει'' αλλά όταν δύο ψυχές ενώνονται με αγάπη και αναμνήσεις η σχέση τους δεν τελειώνει ποτέ - τουλάχιστον μέχρι να μην θυμάται κανένας από τους δύο...

...αυτό το αποτύπωμα πιστεύω θα πρέπει να δώσουμε ''εκεί πάνω'' όταν μας ρωτήσουν ''τι την έκανες εσύ τη ζωή που σου χαρίστηκε".

~ Anastasia AnJ

Η προσωπική μου ιδέα για τον θάνατο (δυστυχώς) μου λέει πως θα είναι ένα κλείσιμο του γενικού. Και ζωή μας δεν είναι σημαντική - απλώς νομίζουμε πως είναι σημαντική.

Παρ' όλα αυτά, Αναστασία, αυτό μπορεί να είναι κι ένας λόγος παραπάνω (για άτομα σαν κι εμένα) να ζήσουμε με ακόμη μεγαλύτερο πάθος. Ακόμη και οι αναμνήσεις των λαθών μας, στην τελική, αργά η γρήγορα θα ξεχαστούν.

Η αγάπη, όμως... Η αγάπη είναι το κάτι άλλο. Κάτι τόσο δυνατό, που ακόμη κι εμένα με κάνει να πιστεύω πως όλα δεν χάνονται. Δεν μπορεί, με τόση αγάπη, κάτι θα μένει...

...πολύ αργότερα, όταν ξαναδιάβασα για πολλοστή φορά τα βιβλία της Rowling, κατάλαβα ότι αυτό που ήθελε να πει, ήταν ότι ένας άνθρωπος που στο τέλος της ζωής του έχει ισορροπήσει τη ζωή του και τις αξίες της, ένας που (με άλλα λόγια) φεύγει πλήρης, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από το θάνατο, ακριβώς γιατί τη ζωή του την έζησε όπως ήθελε.

Ο θάνατος για μένα δεν είναι το νόημα της ζωής, είναι όμως η αφορμή για να τη ζήσεις, ξέροντας ότι κάποια στιγμή θα πεθάνεις.

~ Greg P.

Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά....

~ Ανώνυμος

Αυτό το υπέροχο κομμάτι που πόσταρε ένας ανώνυμος αναγνώστης (στο post για τον Θάνατο) είναι παρμένο από την νεκρώσιμη ακολουθία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μέσα στις θρησκευτικές γραφές, αν σταματήσουμε να τις διαβάζουμε κυριολεκτικά, κρύβεται πολύ δυνατή τέχνη, ποιήματα με σοφία αιώνων, όπως το προηγούμενο.

Είμαι λίγο μεγαλύτερη και στην επόμενη φάση τη μετα-φοιτητική. Τι έχω καταλάβει για το νόημα της ζωής λοιπόν. Όλα ξεκινάνε από μια προϋπόθεση: Την εσωτερική ηρεμία. Θα σας πω πώς δουλεύει σε εμένα. Προσπαθώ να κρατήσω ακέραιες κάποιες σταθερές αξίες στη ζωή μου. Κυρίως έχουν να κάνουν με τις διαπροσωπικές σχέσεις: σύντροφο, οικογένεια, λίγους φίλους.

Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική και ψύχραιμη σε αυτά που φέρνει η ζωή, καλά και άσχημα, και να μην έχω μεγάλες φιλοδοξίες. Προσπαθώ να μην αναζητώ χαρά σε εξεζητημένες υλικές απολαύσεις. Προσπαθώ να μην απελπίζομαι στις μεγάλες δυσκολίες που προκαλούν οι ευθύνες της "ενήλικης" ζωής. Προσπαθώ να προσαρμόζομαι. Ταυτόχρονα δουλεύω σκληρά και θέτω στόχους, όχι γιατί θέλω να πλουτίσω, απλά γιατί είναι κάτι που με κάνει να αισθάνομαι όμορφα. Η δημιουργία και η εγρήγορση είναι ζωογόνες στην περίπτωσή μου.

Έχω ζήσει πολλές καλές στιγμές, έχω εξασφαλίσει πρόσβαση σε πολλές "εξεζητημένες απολαύσεις", όμως ποτέ καμία πραγματικά καλή στιγμή στη ζωή δεν εξαρτήθηκε από κάτι που πλήρωσα.

~ MissMe

Όλη η φιλοσοφία της ζωής σου είναι λες και βγήκε από βιβλίο των Στωϊκών - και αυτό το λέω σαν κομπλιμέντο. Και οι δικές μου απόψεις ταυτίζονται με τις δικές σου, MissMe, ειδικά για το ότι η ζωή θέλει μια γλυκιά ισορροπία. Και για το ότι δεν μπορείς να εξαγοράσεις (με λεφτά) την ευτυχία.

Τα post συνεχίζονται - όπως και τα δικά σας comments και άρθρα. Κάντε τις βουτιές σας προς το παρόν - και τα λέμε σύντομα. ;)

Συμβουλή μου; Η ζωή είναι για να τη ζούμε και όχι για να την σκεφτόμαστε και να την αναλύουμε. Καλή η ανάλυση, η εσωτερική αναζήτηση, οι σκέψεις και οι θεωρίες αλλά... ΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ!!

~ Anastasia AnJ