Έχω τόσα πολλά να πω, που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Στην πραγματικότητα, έχω ήδη προσπαθήσει τρεις φορές να γράψω αυτό το κείμενο - και, πράγματι, έγραψα γύρω στις 4000 λέξεις καθεμία από εκείνες τις φορές - αλλά καμία τους δεν ένιωθα πως ήταν η σωστή.

Σε μία εκδοχή, ας πούμε, πήγα να ξεκινήσω με την την δική μου ιστορία, το τι σημαίνει δηλαδή “το ημερολόγιο ενός πτυχίου”. Στην άλλη έγραψα για το άγχος, και το πως αυτή η λέξη μπορεί να σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Στην τρίτη, δεν θυμάμαι καν.

Αυτό, όμως, που ήταν κοινό σε όλες, ήταν η "ενιαιότητα των πραγμάτων". Υπάρχει κάποια λιγότερο λόγια λέξη από αυτή για να το πω; Ήταν το ότι μιλούσα για το πως όλα τα πράγματα στη ζωή (όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος) είναι ένα. Πως όλα, στη ζωή, συνδέονται μεταξύ τους.

Η "ενιαιότητα των πραγμάτων", λοιπόν, σε αυτό το πρώτο άρθρο, θα είναι το "πυρηνικό μου θέμα" (όπως λένε στην θεατρική αργκό).

Φυσικά, όμως, το προφανέστερο κοινό θέμα και των τριών προσπαθειών για άρθρο, ήταν το πτυχίο μου.

Το θέμα με αυτό είναι πως άργησα να το κοιτάξω στα μάτια για 7 ολόκληρα χρόνια.

Αυτή είναι η απλή, συμπυκνωμένη αλήθεια. Μια κουβέντα που μου πήρε πολύ καιρό για να την αποδεχτώ, και για να μπορέσω να την λέω έτσι φυσιολογικά. Να, ακόμη και τώρα που γράφω αυτή την πρόταση κόβεται κάπως η ροή των λέξεων - κάτι ηλίθιο στο υποσυνείδητο θα είναι που με κομπλάρει προφανώς να ανοιχτώ δημοσίως για ένα θέμα που μέχρι πρότινος δεν άνοιγα ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.

"Αιώνιος φοιτητής. Τεμπέλης. Άχρηστος."

Είναι πολύ εύκολο να πεις αυτές τις λέξεις. Όχι σε κάποιον τρίτο που δεν ξέρεις, αλλά σε σένα. Είναι πολύ, μα πάρα πολύ εύκολο να κατηγορείς τον εαυτό σου σε κάθε επίπεδο της ζωής σου.

Στην τελική, όλοι μας το έχουμε νιώσει: μπορεί να είμαστε ένας αυτοτελής άνθρωπος, αλλά στο επίπεδο της συνείδησης αποτελούμαστε από διάφορες μικρές φωνές. Αγγελάκι και διαβολάκι. Φωνή της αυτοπεποίθησης και φωνή του φόβου. "Εσωτερικός μονόλογος", ή όπως ωραία τα διαχώρισε ο Φρόϋντ, το “Εγώ” και το “Υπερ-εγώ” (αφήνω το “Αυτό” απ’ έξω γιατί νομίζω πως εκφράζεται κυρίως με μουγκρητά).

Πολλά πράγματα, που αποτελούν το ένα (Ενιαιότητα των πραγμάτων: 1).

Το δύσκολο, λοιπόν, δεν είναι να αφήσεις την φωνή του “Υπερ-εγώ”, που αντιπροσωπεύει την ηθική της κοινωνίας, να σε κατακρίνει. Το δύσκολο είναι να την κοιτάξεις μέσα στα μάτια, να την ακούσεις αληθινά και μετά να την κάνεις να μην έχει να σου πει τίποτα.

Ήμουν “άχρηστος”; Όχι.

Ποτέ δεν ήμουν άχρηστος. Συνήθως, μάλιστα, ήμουν ακριβώς το αντίθετο. Ίσως να ήμουν “πολύ κακός” στις επιδόσεις μου στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν μπορείς να το γενικεύσεις αυτό και να κατηγορείς τον εαυτό σου για το σύνολο της υπόλοιπης ζωής.

Ήμουν “αιώνιος φοιτητής”; Ναι, ήμουν.

Είχα ξεπεράσει τον προβλεπόμενο χρόνο φοίτησης κατά πολύ, και υπήρξαν χρονιές που κατά τη διάρκειά τους είχα περάσει μονάχα ένα μάθημα. Φυσικά, σε μία σχολή σαν την Πληροφορική Ιωαννίνων, τέτοια φαινόμενα δεν ήταν ιδιαίτερα σπάνια, οπότε δυστυχώς η “αιωνιότητα” ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο για να έχει την δύναμη τσιγκλίσματος που είχε σε απλούστερες σχολές.

Ήμουν “τεμπέλης”; Σε πολλά πράγματα στη ζωή μου, όχι. Σε άλλα, ναι - το πανεπιστήμιο ήταν ένα από αυτά.

Το να είσαι τεμπέλης, όμως, είναι η κριτική του αποτελέσματος σου, κι όχι κάτι με το οποίο γεννιέσαι (ναι, αυτό είναι αλήθεια - και το απέδειξα αργότερα). Οπότε, το θέμα μου δεν ήταν το “πόσο κακός είμαι σε κάτι”, αλλά το “γιατί είμαι κακός σε αυτό” και το "πως θα γίνω καλύτερος". Α, και ακόμη πιο σημαντικό το: “Γιατί να θέλω να γίνω καλύτερος”.

Βασικά, απ’ όλα τα ψευτοφιλοσοφικά κουλά που έχω γράψει ως τώρα, ας κρατήσουμε το μόνο ψιλοσημαντικό: Το μοναδικό ερώτημα που πάντα έχει σημασία, είναι το "γιατί".

Για όσους διάβαζαν το Φοιτηtips από παλιά, ίσως να θυμάστε τη σειρά post με τίτλο: “Ποιό είναι το νόημα της ζωής”. Με όλη την πίεση που αισθανόμουν εκείνον τον καιρό, το μόνο που μου είχε μείνει ήταν να αναζητήσω ένα “γιατί” - και τι πιο ευρύ από το να ρωτήσω “γιατί να υπάρχουμε;” - με άλλα λόγια, “ποιο είναι το νόημα της ζωής”.

Νομίζεις πως ο δρόμος προς το πτυχίο δεν μπορεί να σε οδηγήσει σε ένα τέτοιο ερώτημα; Αν ναι, ξανασκέψου το.

Όλα στη ζωή είναι ένα. Το πτυχίο, και το πως το αντιμετωπίζεις, είναι μια ισχυρότατη αναλογία με το πως αντιμετωπίζεις το κάθε τι άλλο.

Είναι μια διαδρομή με αρχή, μέση και τέλος. Με εύκολες, ωραίες στιγμές, και δύσκολες. Ακριβώς όπως η ζωή, απλά σε μια μικρογραφία. (Ενιαιότητα των Πραγμάτων: 2) Και αν το αντιμετωπίσεις με συνείδηση, η ίδια η διαδικασία μπορεί να σου μάθει πολύ περισσότερα πράγματα, απ’ ότι το πτυχίο σαν σπουδές για την επιστήμη.

Πριν από λίγες μέρες, λοιπόν, τελείωσε μια από τις πιο σημαντικές εξεταστικές μου, και εγώ βρέθηκα σε έναν Φεβρουάριο με δέκα ελεύθερες μέρες για άραγμα.

Όταν βάζεις τον εαυτό σου σε μια τέτοια διαδικασία αλλαγής, θα έρθουν (αργά η γρήγορα) στιγμές που θα εκπλαγείς με εσένα τον ίδιο, που δεν θα αναγνωρίζεις καν τον εαυτό σου.

Γιατί, το να μην περνάς μαθήματα, είναι μια συνήθεια. Η συνήθεια είναι ένα από τα βασικότερα θέματα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα, αντιστέκεται ενστικτωδώς στην αλλαγή. Είναι η σοφία της φύσης να σου λέει πως: "Μην αλλάζεις τίποτα, εφόσον επιβιώνεις ήδη, αφού τα πράγματα μπορούν να γίνουν και χειρότερα". Είναι το ανθρώπινο ένστικτο της επιβίωσης που μας τείνει να μένουμε στάσιμοι - αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Αλλά το να "επιβιώνεις" στάσιμος, είναι ζωή μονάχα μέχρι την έννοια ότι χτυπάει η καρδιά σου και αναπνέεις. Γιατί, δεν ζεις στ' αλήθεια όταν συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε μέτριο έχεις την κάθε στιγμή: Είτε αυτό είναι το ότι δεν έχεις λεφτά, είτε το ότι δεν έχεις περάσει κανένα μάθημα, είτε το ότι είσαι χοντρός.

Μια ζωή που θα αξίζει να τη ζεις, απαιτεί συνεχείς αλλαγές, ειδικά σε πράγματα που τσούζουν, όπως την επιλογή να βγεις από την άνεση του "να μην προσπαθείς", και να ξεκινήσεις έναν δύσκολο αγώνα όπου μπορεί "να φας τα μούτρα σου".

Η διαδρομή από το "αιώνιος φοιτητής" μέχρι το "πολύ καλός φοιτητής" είχε αρκετές δύσκολες στιγμές - με τη μεγαλύτερη να είναι το πρώτο βήμα. Από τη στιγμή, όμως, που το μυαλό μου έκανε το κλικ και πήρα την απόφαση, δεν θεωρώ πως βρήκα κάτι δυσκολότερο. Αλλά, ο δρόμος μέχρι αυτό το απλό "κλικ", δεν είναι μια χαλαρή βόλτα στο πάρκο...

Μετά από δύο χρόνια, στα οποία συμπύκνωσα μια δύσκολη σχολή τεσσάρων ετών, το επόμενο εξάμηνο θα είναι και το τελευταίο μου. Μετά, ίσως να μείνουν κάνα δυο μαθήματα για τον Σεπτέμβριο - και τελειώνω.

Προσέξτε: Πριν από δύο χρόνια ακριβώς (Ιανουάριο του 2014, έχοντας μόλις επιστρέψει από την τρίμηνή μου πρακτική στη Θεσσαλονίκη) έδωσα την πρώτη μου σοβαρή εξεταστική απέναντι σε ένα βουνό 35 μαθημάτων και 6 εργαστηρίων. Σήμερα, απομένουν μονάχα 9.

Έχω καταλήξει να βρίσκω μεγαλύτερη χαρά από οτιδήποτε στο ότι π.χ. πέρασα τον Απειροστικό Λογισμό 2 (ένα μάθημα βαρίδιο που είχε μείνει από το πρώτο έτος) οπότε δεν μπορώ καλά-καλά να απολαύσω αυτές τις μέρες ξεκούρασης γιατί το μυαλό μου έχει μάθει να δουλεύει συνεχώς.

Σήμερα, ας πούμε, σκέφτηκα να ξεκινήσω από τώρα να κοιτάζω το περσινό project των Μεταφραστών (για γλώσσες μηχανής, ε, όχι Αγγλικά-Γαλλικά) για να προετοιμαστώ και να περάσω την ώρα μου. What the fuck?!

«Ποιος στο διάολο είναι αυτός ο άνθρωπος που έχει πάρει τη θέση μου;;;;!!!»

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια που περάσαν, απέδειξα στον εαυτό μου πως δεν είμαι ούτε “τεμπέλης”, ούτε “άχρηστος” - ακόμη κι αν μετά από τις πρώτες μου τρεις αποτυχίες είχα αρχίσει να το πιστεύω. Αντιθέτως, σε πολλά μαθήματα έχω γίνει πια αυτός από τον οποίο ζητάνε βοήθεια οι άλλοι.

Εκεί που δεν ενδιαφερόμουν για το παραμικρό σε σχέση με το πτυχίο, τώρα πια έχω παρατήσει αφήσει στην άκρη το blogging (το έχετε καταλάβει), τα βιντεάκια στο YouTube, τη μουσική και όλα όσα μου άρεσαν, για να αφιερώσω όλο μου τον χρόνο στο πανεπιστήμιο.

Και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο; Για κάποιον λόγο, μου αρέσει. Μου αρέσει πια όταν δίνω ένα μάθημα και το σκίζω. Ξέρω πως είναι ασήμαντο στην πραγματικότητα, αλλά κάποτε δεν μου προξενούσε το παραμικρό συναίσθημα.

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, επιπλέον, έμαθα αμέτρητα πράγματα για τον εαυτό μου: Για το πόση δύναμη κρύβω μέσα μου, για το πως μπορώ να ανεξαρτητοποιηθώ από πράγματα που κάποτε θεωρούσα απαραίτητα και για το ότι μπορώ να κάνω οτιδήποτε επιλέξω, αρκεί να το θέλω πραγματικά.

Και φυσικά, δεν με χαλάει καθόλου που έμαθα να προγραμματίζω τη ζωή μου στην εντέλεια, και μέσα στα δύο χρόνια να χωρέσω μερικά υπέροχα καλοκαίρια και μεγάλα ταξίδια όπως το δεκαπενθήμερο Eurotrip με αυτοκίνητο (σε 10 χώρες) που έκανα μαζί με τον φίλο Larry (που τα καταφέρνει τέλεια ακόμη κι αν δεν έχει πάρει πτυχίο).

Γίνεται να αλλάξεις. Γίνεται, ακόμη κι αν είσαι έβδομο έτος και έχεις μπροστά σου σχεδόν τα πάντα - ακόμη και τότε γίνεται να την τελειώσεις. Απλά χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση και, σίγουρα, υποστήριξη από την οικογένειά σου.

Συνεχίζω να μην πιστεύω καθόλου στα πτυχία, πάντως. Αλλά έχουμε χρόνο για να μιλήσουμε γι’ αυτό.

Τρεις φορές προσπάθησα να γράψω αυτό το άρθρο. Τρεις γαμημένες φορές που κάθισα κι έφαγα δύο ώρες από τη ζωή μου στο Google Documents, αγκαλιά με το λάπτοπ.

Τρεις φορές, αντίστοιχα, έκανα προσπάθεια φέτος για να χάσω τα 5-6 κιλά που έβαλα μέσα σε αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, και μονάχα τώρα, στην τέταρτη, το κατάφερα (Είναι πολύ αστείο: Στις πρώτες τρεις προσπάθειες παίζει να έβαλα και κιλά κάνοντας την υποθετική μου δίαιτα).

Τρεις φορές, επίσης, έκανα την προσπάθεια να αρχίσω να περνάω μαθήματα (μια στο 4ο, μια στο 5ο, και μια στο 6ο έτος). Και τις τρεις, απέτυχα παταγωδώς - αλλά να που τώρα, στην τέταρτη, καταλήγω να έχω περάσει σχεδόν όλα τα μαθήματα μιας αρκετά δύσκολης σχολής μέσα σε δύο χρόνια.

Τι άλλαξε; Οι προτεραιότητες (θα μιλήσουμε και γι' αυτό). Και το ότι κάθε φορά προσπαθούσα να μάθω από τα λάθη μου. Αν αυτό δεν είναι Ενιαιότητα των Πραγμάτων, τότε τι είναι;

Μπορεί να μην γράφω τόσο καλά όσο παλιά (το γράψιμο, όπως και όλα τα πράγματα είναι ένας μυς που αν δεν τον γυμνάζεις αποδυναμώνεται) αλλά ξέρω πολύ περισσότερα για το πως, για το γιατί και για το αν έχει νόημα να τρέχεις τον μαραθώνιο του δρόμου προς το πτυχίο. Ειδικά όταν ο μαραθώνιός σου είναι το Olympus Marathon, με ένα βουνό από χρωστούμενα.

Και ξέρετε τι, όσο να ‘ναι, σε μισό χρόνο πάνω-κάτω, η ιδιότητά μου ως φοιτητής θα έχει τελειώσει - όπως και το ενδιαφέρον μου για να γράφω ένα blog με τέτοιο όνομα. Αλλά, νομίζω πως έχω μερικά πράγματα ακόμη να πω, λίγη συγκεκριμένη γνώση που απέκτησα όλον αυτόν τον καιρό που δεν έγραφα τίποτα, και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος ενός είδους δημόσιου ημερολογίου/blog που σκοπεύω να κρατήσω σχετικά με τις τελευταίες 150 μέρες μου σαν φοιτητής στη Πληροφορική Ιωαννίνων. Στο ημερολόγιο αυτό θα γράφω για τις δικές μου εμπειρίες, αλλά για πράγματα που μας αφορούν όλους.

Θα προσπαθήσω να καταγράφω τις σκέψεις μου σχετικά με τη (δύσκολη) διαδικασία του εξαμήνου, αλλά και το εκάστοτε "πυρηνικό θέμα" μου κάθε βδομάδα (αυτή είναι μια υπόσχεση που θέλω να την τηρήσω).

Ελπίζω (φυσικά) όσα θα βγουν από αυτό να έχουν κάποια αξία, να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε μια κατάσταση όπως ήμουν εγώ παλιότερα (όπως με βοήθησαν κι εμένα οι φίλοι μου) και, πάνω απ’ όλα, να είναι αληθινά.

Κι ελπίζω να σας έχω μαζί μου, τους αναγνώστες του blog (κάποιοι διάβαζαν τα χαζο-post μου από όταν ακόμη ήμουν τρίτο έτος), σε αυτή την γεμάτη ενδιαφέρον διαδρομή.

Γιατί, ας κάνω μια πρόβλεψη, πιστεύω πως θα αποδειχθεί ότι η διαδρομή αυτή ήταν και θα είναι είναι ασύγκριτα σημαντικότερη από τον ίδιο τον μεγάλο στόχο, το πτυχίο. Αλλά στην τελική, γι' αυτό τους θέλουμε τους στόχους. Για να κάνουμε ωραίες διαδρομές - και για να βρίσκουμε το νόημα.

Αυτά προς το παρόν, Αλέξης