Πριν από λίγα χρόνια είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο με τίτλο "Γιατί έσβησα το Facebook και γιατί ψιλοντρέπομαι που γράφω αυτό το post".

Σήμερα, που το χρησιμοποιώ ξανά, δεν ντρέπομαι καθόλου. Γιατί, το πρόβλημα δεν το έχει ούτε το Facebook, ούτε το Instagram, ούτε η ρημάδα η κοινωνία: Το πρόβλημα το έχεις εσύ!

Μην παρεξηγείτε το "εσύ". Συμπεριλαμβάνω κι εμένα, τα κομμάτια όλων μας που μας κάνουν ευάλωτους στην σπατάλη της ζωής.

Διάβασα, πρόσφατα, ένα ηλίθιο αρθράκι: Ο συγγραφέας υποστήριζε πως δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στη σημερινή μορφή της ζωής. Πως σήμερα, σε έναν κόσμο γεμάτο "υπερβολικά ερεθίσματα", είμαστε, ουσιαστικά, ανίκανοι να ζήσουμε.

Βλέπετε, λίγους αιώνες πριν, για να επιβιώσουμε έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε το σώμα μας. Για να επικοινωνήσουμε έπρεπε να πάμε κοντά στους ανθρώπους, να συναναστραφούμε μαζί τους και να πλακωθούμε. Για να ικανοποιήσουμε τις σεξουαλικές μας ανάγκες έπρεπε να προσπαθήσουμε για να βρούμε μια γκόμενα.

Όμως, σήμερα, γιατί να βρεις γκόμενα όταν υπάρχουν οι τσόντες; Γιατί να δουλέψεις σωματικά ή να περπατήσεις όταν έχεις το αυτοκίνητο και το λάπτοπ σου; Γιατί να φας αυτά που φυτρώνουν από το χώμα όταν μπορείς να πλακωθείς σε μαγιονέζες και υπέρ-αλατισμένα μπέργκερ; Γιατί να γνωρίσεις ξένους ανθρώπους όταν το chat από το Facebook είναι πιο εύκολο;

Γιατί στο διάολο να ζήσεις τη τέλεια ζωή όταν μπορείς απλά να τη δεις σε μια ταινία;

Η γνωστή περίπτωση του Facebook.

Ο πρώτος λόγος που ξαναέφτιαξα προφίλ ήταν επειδή εργάστηκα για λίγο καιρό σε μια 99% social media θέση. Η δουλειά μου, δηλαδή, ήταν το Facebook.

Ο δεύτερος ήταν επειδή ήθελα να θυμηθώ τι ακριβώς με είχε φοβίσει τόσο ώστε να γράψω το πρώτο άρθρο. Γιατί είχα βάλει φωτιά σε εκείνο το κομμάτι της ζωής μου και μάλιστα τόσο βίαια; Στην τελική, δεν φταίει το κρασί που υπάρχουν αλκοολικοί!

Την πρώτη μέρα (μετά από χρόνια) στο Facebook έριξα γέλιο: Έρχονταν comment του στυλ "Έλα ρε, έκανες φέιςμπουκ;" και απαντούσα με γλωσσίτσες. Μετά, άρχισα τον χαβαλέ στα status updates με τον κολλητό μου, νομίζοντας πως έτσι ειρωνευόμουν την φύση του ίδιου του μέσου εκ του ασφαλούς.

Έτσι νόμιζα.

Με τον καιρό, παρατήρησα τον χαβαλέ να χάνεται, τα ποστ μου να γίνονται πιο "μεθοδευμένα". Άρχισα να καταλαβαίνω ακόμη κι εκείνο το περίεργο που μου έλεγαν, ότι "το ποιος σου κάνει like σε τι, δείχνει πολλά πράγματα". Μετά, κατέληξα να ξυπνάω και να ανοίγω το Facebook πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι.

Εκεί που, όμως, αγχώθηκα ήταν όταν πόσταρα μια φωτογραφία μου μαζί με τον Βασίλη από όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Έμεινα, τότε, μπροστά στην οθόνη να περιμένω τα σχόλια και τα λάικ σαν πρεζάκι της προσοχής.

Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Γιατί το έκανα αυτό; Από ποιόν ζητούσα προσοχή; Για ποιό πράγμα ήθελα επιβεβαίωση;

Αν μπορούσα να δω την πραγματικότητα λίγο πιο έξω από την μικρή μου νόηση, ήμουν ουσιαστικά ένας άνθρωπος, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, που χαμογελούσε μπροστά σε χρωματιστά πίξελ πατώντας κουμπάκια. Ουσιαστικά, δεν ζούσα στην πραγματικότητα.

Σε ένα βιβλίο του Kurt Vonnegut, ένας χαρακτήρας δείχνει στον πρωταγωνιστή μια σελίδα του playboy λέγοντας:"Δες τι γυναικάρα είναι αυτή!" κι εκείνος του απαντάει: "Αυτή δεν είναι γυναίκα. Μια σελίδα χαρτί είναι."

Γιατί να φας μπρόκολο όταν δίπλα σου έχει υπέροχο προφιτερόλ; Θα ήταν αλήθεια παράλογο να αρκεστείς στο απλό, άγευστο λαχανικό.

Αντίστοιχα, για ποιόν λόγο να ζήσεις τη (δύσκολη) ζωή όταν μπορείς να βιώσεις (στο μυαλό σου) μια ψεύτικη, ασφαλή της μορφή γεμάτη like; Γιατί να ζήσεις τον έρωτα όταν μπορείς να βλέπεις το "Ημερολόγιο" του Gosling αγκαλιά με τον βαρετό σου γκόμενο;

Δεν είμαστε έτοιμοι για τον σημερινό μας κόσμο. Δεν μας έμαθε κανείς να είμαστε.

Όταν βλέπω μια μάνα να γράφει το μωρό της βίντεο με το iPhone, θέλω να κλάψω. Να κλάψω γιατί οι στιγμές αυτές δεν θα ξαναγυρίσουν. Θα έπρεπε να πετάξει το σάπιο μηχάνημα στην άκρη και να πάει κοντά στο μωρό της, να το αγκαλιάσει, να παίξει μαζί του, να το μυρίσει και να βιώσει όσα μόνο εκείνη η μοναδική συμπαντική στιγμή μπορεί να της δώσει. Κοίτα το μωρό σου τώρα που είναι μωρό, και μην περιμένεις να χαρείς με ένα ψεύτικο βίντεο στο μέλλον.

Γιατί να τραβάμε βίντεο σε μια λάιβ συναυλία με το κινητό μας; Γιατί; Γιατί να μην την ζήσουμε σε Real Life Definition από τα βάθη της ψυχής μας με τα ίδια μας τα μάτια;

Γιατί να γράφουμε όλη μέρη βαρύγδουπα status updates στον κλειστό μας κύκλο του Facebook, όταν η ζωή μας είναι απερίγραπτα βαρετή, κοινή, ασφαλής;

Ας φωτογραφίσουμε επιτέλους τη ζωή με την κάμερα των ματιών μας. Ας κάνουμε like με μια αγκαλιά, με έναν καλό λόγο, με ένα φιλί. Ας πάμε στο σπίτι του φίλου μας που μυρίζει σαν κι αυτόν (ακόμη κι αν πριν έκλανε) και να κάνουμε πραγματικό τσατ, με γέλιο, με άγγιγμα.

Ας κάνουμε επιτέλους κάτι διαφορετικό, κάτι φιλοσοφικό. Ας αγαπήσουμε την πόλη στην οποία ζούμε περπατώντας την μόνοι μας τις νύχτες και όχι βάζοντας low-res χιπστεράδικα cover στο Facebook - που ούτε καν μπορούμε να τα φτιάξουμε μόνοι μας.

Ας κάνουμε πραγματική τέχνη που θέλει δουλειά, που ζητάει το αίμα για να δώσει ζωή, και ας αφήσουμε στην άκρη τα ηλίθια Instagram με τα ψεύτικα φίλτρα.

Δεν χρειάζεται να δω τη ζωή μου μέσα από ένα φίλτρο για να είναι μαγική. Δεν θέλω η ζωή μου να είναι σαν ταινία - είναι ήδη καλύτερη από σενάριο. Δεν θέλω να "μοιραστώ" τίποτε ψεύτικο με ψεύτικους φίλους, αλλά θέλω να το αισθανθώ αληθινό, πρώτα μόνος μου και μετά με πραγματικούς φίλους, με ψυχές από κρέας που αναπνέουν δίπλα μου, που θέλουν να είναι μαζί μου, που πονάνε, που φοβούνται, που μαζί παίζουμε το παιχνίδι των λεπτών ισορροπιών, κι ας είναι μόνο δύο ή τρεις. Ας είναι λιγότεροι από τους εκατοντάδες φίλους του Facebook.

Στο τέλος-τέλος, τι είναι αυτό που θα μας μείνει;

Όλοι φταίμε για όλα.

Σήμερα κάθισα για λίγο με τον μικρό μου αδερφό. Ο μικρός μου αδερφός είναι πια 21 χρονών. Όταν εγώ ήμουν 21 αισθανόμουν μεγάλος και τώρα το μωράκι της οικογένειας είναι άντρας.

«Αλέξη» μου είπε. «Σκεφτόμουν, εσύ κάθεσαι και κάνεις backup όλες σου τις φωτογραφίες, online και σε 3 σκληρούς εδώ κι εκεί. Αλλά, όταν πεθάνουμε, τι θα μείνει από αυτές; Ίσως τις δουν τα παιδιά μας, ίσως και τα εγγόνια μας, αλλά μετά, το πολύ-πολύ να μείνει κάπου ένας μικρός χώρος, το Dropbox μου, ξεχασμένος στο ίντερνετ...»

Δεν μπορούσα να του απαντήσω. Ειδικά εγώ. Και δεν ήθελε απάντηση. Δεν υπάρχει απάντηση.

Υπάρχει όμως πράξη. Σηκώθηκα και τον αγκάλιασα, τον μικρό μου αδερφό που τώρα ήταν άντρας, και του είπα πως τον αγαπώ. Όσο υπάρχουμε τουλάχιστον, όσο εμείς τους δίνουμε νόημα, οι φωτογραφίες θα έχουν αξία για εμάς.

Σε αυτή τη ζωή, τα μεγάλα λόγια δεν πρέπει να τα κάνεις cover, αλλά πράξεις.

Χωμένα στα βάθη του Gmail μου υπάρχουν τα chat logs παλιών συνομιλιών από μια αγάπη που έχει πια χαθεί. Αν όμως μπω στις παλιές συζητήσεις και τις διαβάσω, είναι σαν, για λίγο, να ζω την αγάπη ξανά. Μια αγάπη πραγματική. Και αυτά τα chat είναι η απόδειξη πως υπήρχε.

Δεν φταίει η τεχνολογία, δεν φταίει το Facebook. Φταις εσύ! Οι φωτογραφίες μπορούν μονάχα να μου θυμίζουν στιγμές που πρώτα έζησα. Τα ιστορικά των chat μπορούν να φέρουν στο μυαλό ανθρώπους που πρώτα γνώρισα.

Αν, όμως, μείνω για πάντα σε ένα δωμάτιο μαζί τους, κολλημένος με "παλιά γράμματα”, τότε σπαταλάω τη ζωή μου. Μπορώ, όμως, έχοντάς τα, χρησιμοποιώντας τα σωστά, να μάθω τον εαυτό μου καλύτερα, να γεμίσω ξανά με ελπίδα, πως αν η μαγεία υπήρξε έστω και μια φορά, τότε μπορεί να υπάρξει ξανά.

Δεν φταίει το Facebook που δεν ζεις. Δεν φταίνε τα παλιά γράμματα που δεν αγαπάς. Δεν φταίει η τηλεόραση που δεν κάνεις τίποτε το ενδιαφέρον. Δεν φταίνε οι εφημερίδες που είσαι πουλημένος. Δεν φταίει τίποτα.

Φταις εσύ, που κάθεσαι και διαβάζεις αυτό το blog, μπροστά σε μια ψεύτικη οθόνη. Στο μυαλό σου, νομίζεις πως κάνεις κάτι το σημαντικό, πως εμπνέεσαι από σωστές ιδέες συμφωνώντας μαζί τους.

"Έχει δίκιο ο τύπος" λες και κάνεις το άρθρο share στο Facebook.

Γαμήστε τα like και τα share. Γαμήστε τα Facebook όταν βγαίνετε έξω με την παρέα σας. Κλείστε τα κινητά σας για λίγο. Αναπνεύστε τον αέρα σαν να είναι κι αυτός προφιτερόλ. Μην θεωρείτε ούτε τον αέρα δεδομένο. Μην θεωρείτε τα νιάτα δεδομένα, ούτε τον "απεριόριστο" χρόνο. Συνειδητοποιήστε το πόσο μεγαλώσατε. Δεν θα είστε για πάντα εδώ. Κι αυτό είναι που δίνει αξία.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερό σου όνειρο; Ποιό ήταν το μεγαλύτερό σου όνειρο; Ποιό ήταν το μεγαλύτερο σου όνειρο;

Ποιό είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο;