Αυτό το post είναι μια συνεργασία με τον Βασίλη Σιδερόπουλο.

Αγάπη. Σχέσεις. Χωρισμοί. Αυτά τα τρία θέματα όχι μόνο με ενδιαφέρουν πολύ, αλλά δίνουν και πολλή "τροφή" για σχόλια. Δυστυχώς, όχι μόνο έχουν γραφτεί πολλά γι' αυτά, αλλά κυρίως έχουν γραφτεί από άτομα που είτε δεν έχουν να πουν τίποτα, είτε δεν είναι ειλικρινή. Το χειρότερο είναι το τελευταίο.

Γι' αυτόν τον λόγο, αυτό το άρθρο έπρεπε να είναι διαφορετικό: Θα είναι μια ειλικρινής συζήτηση δυο αντρών, δυο καλών φίλων, χωρίς κολλήματα και ντροπές. Δεν υπάρχει απαραίτητα σκοπός - πόσο σκοπό έχει το να κάτσεις σε ένα μπαρ με τον κολλητό σου και να μιλήσεις;

Γιατί να το διαβάσει κανείς; Ίσως για να δει μερικές απόψεις για τον έρωτα. Ίσως για να δει πως κι άλλοι περνάνε τα ίδια προβλήματα με αυτόν και να παρηγορηθεί. Ίσως για να μπει στο μυαλό του 22άρη άντρα. Ίσως για να γελάσει.

Trivia: Είναι ενδιαφέρον πως στον Βασίλη και σε εμένα έτυχε μια παρόμοια κατάσταση, την ίδια χρονική περίοδο. Χωρίσαμε με τις σχέσεις μας που κράτησαν περισσότερο από 2 χρόνια, έπειτα υπήρξε απόσταση αλλά και συχνή επαφή που δεν θύμιζε απαραίτητα χωρισμένους και στο τέλος, αφού οι κοπέλες μας δεν άντεχαν άλλο αυτήν την περίεργη κατάσταση, αποφάσισαν να κόψουν εντελώς την επικοινωνία τους μαζί μας.

Το θέμα του έρωτα και των σχέσεων μπορεί να γεμίσει βιβλία ολόκληρα. Ας δούμε τι μπορεί να γραφτεί γι' αυτά σε ένα μικρό post.

Screenshot από την διαδικασία. Το άρθρο γράφτηκε ξημερώματα, μέσα στο Google Hangout και στα Google Documents. Μια συζήτηση με εμένα στα Γιάννενα και τον Βασίλη στη Θεσσαλονίκη.

Αλέξης: Ήθελα πολύ καιρό να γράψω ένα άρθρο στο Φοιτηtips για τον έρωτα και τις σχέσεις. Αλλά πάντα σκεφτόμουν «μα τι στον π... ξέρω εγώ να πω στους άλλους»; Σίγουρα δεν ξέρω την “λύση” του προβλήματος - γιατί εδώ θα μιλήσουμε για τα προβληματικά κομμάτια του όλου θέματος. Εχω, όμως, βγάλει κάποια συμπεράσματα για το θέμα και δεν θα κάτσω να τα γράψω σαν άρθρο. Θα κάνω μια συζήτηση πάνω στο θέμα με έναν φίλο μου, τον Βασίλη.

Γεια σου Βασίλη. Από που λες να αρχίσουμε;

Βασίλης: Καταρχήν, χαιρετώ το Φοιτηtips.com και τον φίλο μου Αλέξη. Από που να αρχίσουμε και που να τελειώσουμε; Η πραγματικότητα είναι η ίδια μας η άγνοια. Είμαστε πολύ μικροί σε ηλικία για να τα γνωρίζουμε όλα, αν και πιστεύω ότι ούτως η άλλως η γνώση πάνω σε θέματα σχέσεων δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ακολουθεί μια πορεία και καταγράφεται διαφορετικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για αυτά που ξέρουμε, μήπως και βγει κανένα συμπέρασμα.

Αλέξης: Ας αρχίσουμε με το θέμα του χωρισμού - των δικών μας χωρισμών. Πριν από μερικές μέρες, όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο, μου ανέφερες κάτι που είχα ξεχάσει: την ημέρα που είχαμε βρεθεί στα Γιάννενα, λίγες μέρες μετά τον χωρισμό με την μεγάλη σχέση μου. Χαρακτηριστικά μου είπες «Θέλεις να σου θυμίσω την φάτσα σου εκείνη την μέρα;». Πως ακριβώς ήταν η “φάτσα” μου;

Βασίλης: Νομίζω ότι ήταν αρχές Σεπτέμβρη όταν είχα έρθει Ιωάννινα (αν κάνω λάθος ζητώ άμεση παρέμβαση της κοπέλας σου) και σε βρήκα σε μία κατάσταση απελπισίας και πίκρας.

Αρχικά, όταν με είπες ότι χώρισες, το βρήκα φυσικολογικό να είσαι έτσι. Στην συνέχεια όμως, όταν μου είπες: «Φίλε έσκασα, δεν το άντεχα άλλο, αυτό ήταν, θέλω την "ελευθερία μου"» κατάλαβα για ποιο λόγο ήσουν σε αυτήν την κατάσταση.

Μερικές φορές δεν οφείλεται ο χωρισμός για την τσατίλα αυτή, αλλά η ανακούφιση που βγαίνει μετά από μία έντονη σχέση. Τρώγαμε παγωτό στα σκαλιά της Νομαρχίας και είσαι ιδιαίτερα τυχερός που το παγωτό δεν είναι καθρέφτης.

Αλέξης: Όσο περίεργο κι αν φαίνεται όμως, μετά (από αρκετό καιρό) οι ισορροπίες άλλαξαν. Κατέληξα να μην είμαι σίγουρος για το αν έκανα την σωστή κίνηση. Πέρασε ένας χρόνος και αφού η “πρώην” κοπέλα μου αποφάσισε επιτέλους να με αφήσει “πίσω” και να με ξεπεράσει - έναν χρόνο μετά τον “χωρισμό” - εγώ αισθάνθηκα για πρώτη φορά πως πραγματικά την χάνω. Και κατέληξα μετά να αισθάνομαι πως εγώ ήμουν το θύμα.

Βασίλης: Ωραία, λοιπόν, αφού φορέσω τα μπρατσάκια μου (καλοκαίρι έχουμε) βουτάω στα βαθιά να προσπαθήσω να σου απαντήσω. Στον δρόμο βρήκα μια βραχονησίδα και συνάντησα μία γοργόνα και όταν την είπα την απορία σου με απάντησε: «Ακόμα γράφει ο φίλος σου ο Αλεξανδρος;» «Ναι», την απαντάω. «Είναι μέγας» απαντάει εκείνη.

Υπάρχουν αρκετές θεωρίες όπως αυτή του "δεδομένου" που όταν το χάνεις θέλεις να το ξαναποκτήσεις. Σε μία σχέση υπάρχουν τόσο καλά όσο και κακά κομμάτια. Όταν τα βάλεις κάτω και καταλήξεις στον χωρισμό, είναι φυσιολογικό να σου έρχονται στο μυαλό ωραίες στιγμές της σχέσης. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει αφού έχουν απομακρυνθεί κατά χιλιόμετρα οι κακές στιγμές.

Επομένως, δεν είναι ρεαλιστική η σκέψη που γίνεται. Το ίδιο πιστεύω ότι γίνεται και από την άλλη πλευρά,μόνο που διαφέρει ως προς τον χρονική στιγμή. Η γοργόνα ήταν καλό κομμάτι πάντως.

Αλέξης: Ρε αρχίδι, έχε χάρη που στο Φοιτηtips γράφω χειρότερες μαλακίες από τις δικές σου... Έλα όμως λίγο να το παίξουμε σοβαροί γαμώ την τρέλα μου! Πάμε να δούμε αν οι σαβουροιστορίες που περάσαμε μπορούν να βγάλουν post! Σήμερα θέλω να κάνω τα σκατά χρυσάφι.

Με τις κοπέλες μας αγαπιόμασταν. Αυτό το ξέρουμε φίλε πολύ καλά - και για τις δύο πλευρές. Καταλήξαμε να χωρίσουμε για λόγους που επίσης ξέρουμε. Γιατί όμως καταλήξαμε να μην μιλάμε; Γιατί καταλήξαμε να γίνουμε άγνωστοι, όταν μέσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων έχουμε με αυτές μια απόλυτα ξεχωριστή ένωση; Δεν είναι ντροπή; Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι μικρόψυχο;

Βασίλης: Εδώ χρειάζομαι ολόκληρη την ομάδα του Baywatch για να βουτήξω πιο βάθια. Νομίζω ότι είναι απλό. Επειδή υπάρχει αγάπη και ‘’πρέπει’’ να θεραπευτεί η πληγή, το κόψιμο της επικοινωνίας είναι ένας τρόπος άμυνας, ανεξαρτήτως φύλου. Ο ένας από τους δύο, μετά από μία σχέση, πιθανότατα θα κόψει απότομα την επικοινωνία.

Το πρόβλημα είναι πως φαίνεται ανεξήγητο όταν δεν έχει προηγηθεί μάλωμα. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό δημιουργείται από την υπερβολική αγάπη. Ύστερα από κάποιο σημείο, η εμμονή αυτή, καταντάει δειλία γιατί έρχεσαι κόντρα με τα συναισθήματα σου και σε καταβάλει ο φόβος.

Το επίπεδο της σοβαρότητας ξέφευγε.

Αλέξης: Κι εγώ νομίζω πως αυτά είναι χαρακτηριστικά της πολλής αγάπης. Τα μεγάλα συναισθήματα καταλήγουν σε έντονους χωρισμούς. Και ίσως τελικά να είναι καλό, αφού δεν πρόκειται να προχωρήσει κανείς από τους δυο στη ζωή του αν δεν φάει μια γερή μπάτσα. Οπότε, ας ευχαριστούμε τον έναν από τους δυο στην σχέση που κόβει την επικοινωνία. Ουσιαστικά, απελευθερώνει τον άλλον - παίρνει πάνω του την ευθύνη της “ευθανασίας”.

Αλλάζοντας θέμα, ένα από τα καλά του χωρισμού ήταν πως ξαναγάπησα την μουσική. Ακούμπησα το πιάνο μετά από χρόνια, αλλά πέραν από αυτό, άκουσα τόση πολλή μουσική (και ειδικά ερωτικά κομμάτια) όσο ποτέ άλλοτε. Θυμάμαι, όταν ήμουν δεύτερο έτος είχαμε πάει με τα παιδιά στα μπουζούκια να δούμε τον Καρρά. Όλως περιέργως, εκείνη την φορά, Βασίλη, δεν είχες ακολουθήσει. Καρράς σημαίνει φυσικά καψούρα και νιώσιμο, αλλά είχε τύχει να τα φτιάξω με την κοπέλα μου λίγες μέρες νωρίτερα. Έβριζα που μου πήγαιναν όλα καλά και δεν μπορούσα να απολαύσω την σιχαμένη φωνή του τύπου - τα άκουγα σαν Lady Gaga - δεν μπορούσα να νιώσω καψούρα. Δεν έχει πολλή πλάκα πως θέλουμε ότι δεν έχουμε; Ο τύπος έλεγα: «Γιατί ρε πούστη μου μού πάνε όλα τέλεια; Δεν έχει ενδιαφέρον!».

Τέλος πάντων, έχω μια θεωρία για τους χωρισμούς: Ξεπερνάς μια σχέση όταν περάσει το ½ του χρόνου που κράτησε. Δηλαδή, αν μια σχέση κράτησε 2 χρόνια, χρειάζεται να περάσει 1 χρόνος για να ξεπεραστεί πραγματικά. Μέχρι τότε, ότι και να λες, συνεχίζεις να κρατάς την οδοντόβουρτσά της στο μπάνιο σου.

Εσύ Βασίλη, έχεις κρατήσει πράγματά της - πράγματα που βλέπεις καθημερινά;

Βασίλης: Ναι, έχω κρατήσει πράγματα της. Παρόλα αυτά, δεν τα βλέπω καθημερινά. Τα έχω φυλαγμένα. Νομίζω ότι όταν το κάνεις αυτό θεωρείς ότι ο κύκλος δεν έκλεισε ακόμα και ότι ίσως κάποια μέρα θα φανούν χρήσιμα (μπορεί και πολύ αργότερα). Το ίδιο ισχύει και για τις φωτογραφίες, όσο δεν απαλλάσσεσαι από το εύκολο βάρος της ανάμνησης μιας φωτογραφίας, σημαίνει ότι μέσα σου δεν έχει κλείσει αυτό το κεφάλαιο.

Αλέξης: Ενώ όταν τα κρατάς φυλαγμένα, τι περιμένεις;

Βασίλης: Υποσυνείδητα, ίσως να νιώθω ότι με αυτόν τον άνθρωπο δεν έχω τελειώσει αλλά αυτό τουλάχιστον δεν σημαίνει στασιμότητα. Η ζωή συνεχίζεται και τα αντικείμενα αυτά αποτελούν τα X-Files του δωματίου.

Αλέξης: Με είχε ρωτήσει εκείνη, μετά τον χωρισμό, όταν μιλούσαμε ακόμη: «Αλέξη, έγραψες τραγούδι για εμένα»; Ήξερε πως έγραφα τραγούδια όποτε περνούσα φάση έρωτα κλπ. Της είχα πει, όμως, ειλικρινά, πως έγραφα τραγούδια μόνο στο τέλος μιας σχέσης. Στο απόλυτο τέλος. Όταν τελείωνε για πάντα μέσα μου. Δεν το έκανα επίτηδες αυτό - νομίζω πως απλά το μυαλό μου μου έδινε έμπνευση όταν δεν μπορούσε άλλο και μετέφερα όλη την σαπίλα και το συναίσθημά μου στο τραγούδι. Ακόμη δεν έχω καταφέρει να γράψω τραγούδι γι’ αυτήν, όσο κι αν έχω προσπαθήσει. Γράφω όμως post γι’ αυτήν, αν αυτό σου λέει τίποτα...

Στο θέμα της αγάπης τώρα: Είναι απλά εύκολο να πω «η αγάπη του άντρα είναι διαφορετική» ή υπάρχει κάποιο δίκιο σε αυτό; Γιατί, απ’ ότι έχω δει (πέραν και από τη δική μου περίπτωση) όταν ένας άντρας λέει “σ’ αγαπώ” το εννοεί, ενώ η γυναίκα θα σου πει “σ’ αγαπώ” και του χρόνου θα το πει και στον επόμενο. Ίσως να μην το πει στον επόμενο κατ’ ευθείαν, αλλά άλλη βαρύτητα έχει για εμένα το “σ’ αγαπώ”.

Βασίλης: Δεν είναι θέμα ρατσισμού, ούτε φεμινισμού αλλά κάποια χαρακτηριστικά είναι σχεδόν δεδομένα για τα δύο φύλλα.

Μια φόρα με είχε πει ένας τύπος: «Billy, να το θυμάσαι αυτό, ο άντρας αγαπάει μία, δύο και σε απίθανη περίπτωση τρεις φορές στην ζωή του, ενώ η γυναίκα δεν πηγαίνει από άντρα σε άντρα, αλλά από “σ’αγαπώ” σε “σ’αγαπώ”». Δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις και τα "τσουβαλιάσματα" - θα πω αυτήν την γνώμη έχοντας πάει κόντρα σε αρκετές κλισέ καταστάσεις, στις οποίες τις περισσότερες φορές βγήκα χαμένος.

Θεωρώ ότι ισχύει κατά βάση το ότι οι γυναίκες ξεπερνούν πιο εύκολα έναν άντρα. Αυτό δεν συμβαίνει γιατί οι γυναίκες δεν "νιώθουν" ή δεν πονάνε όσο οι άντρες - αντιθέτως, νομίζω ότι είναι πιο μεθοδικές και πιο δραστικές σε αυτές τις αποφάσεις. Οι γυναίκες έχουν έναν τεχνοκρατικό τρόπο με τον οποίο χειρίζονται τον χωρισμό τους.

Χαρακτηριστική έκφραση γυναίκας: «Άμα πω ότι τελείωσε κάτι, τελείωσε». Καταλήγοντας, λέω ότι οι γυναίκες είναι οπαδοί του "πρέπει" σε αντίθεση με τους άντρες, πάνω σε θέματα χωρισμού.

Αλέξης: Ενώ εμείς φερόμαστε άγαρμπα, απρόβλεπτα ακόμη και για τον εαυτό μας. Μπορεί να χωρίσουμε εμείς την κοπέλα μας αλλά να θεωρούμε ότι σίγουρα δεν τελειώνουμε εδώ. Μπορεί να “χωρίσουμε” την κοπέλα μας ενώ την αγαπάμε, με όλη την έννοια της λέξης. Και μπορεί να πούμε “τελείωσε”, αλλά μέσα μας, στην καρδιά μας, να μην μπορούμε να προχωρήσουμε για πάρα, μα πάρα πολύ καιρό.

Είναι αδύνατον, τελικά, να μην γίνεις κακός σε μια σχέση. Δεν μιλάω απαραίτητα για “σχέση” μακροχρόνια - ακόμη και για μία “φιλία” με έρωτα, μια μηνιαία επαφή. Από τη στιγμή που τα “θέλω” του ενός διαφέρουν έστω και λίγο από του άλλου, κατ’ ευθείαν ένας από τους δυο θα βγει σπασμένος. Κρίνοντας τον εαυτό μου, έχω γίνει κακός πολλές φορές - αλλά τι θα ήταν προτιμότερο, να γίνω κακός με τον εαυτό μου;

Βασίλης: Σε αυτήν την περίπτωση, κατά την γνώμη μου, θέλει ειλικρίνεια και ευσυνειδησία. Να ξέρεις τι θέλεις από τον άλλο. Ίσως μερικά πράγματα να είναι σκληρά για εκείνον, αλλά με την ειλικρίνεια του δίνεις την επιλογή να αποφασίσει αν θέλει να σε ακολουθήσει. Αυτό ονομάζεται ειλικρίνεια και σε καμία περίπτωση κακία γιατί πολύ απλά προσφέρεις το δικαίωμα της επιλογής.

Αν είναι να καταπιέζουμε τον εαυτό μας, ποιο το νόημα; Νομίζω ότι ο σκοπός όλων των ανθρώπων είναι να κάνουν κάτι το οποίο τους αρέσει και τους ευχαριστεί, άσχετα αν μερικές φορές καταλήγουν στο αντίθετο αποτέλεσμα.

Αλέξης: Μου έκανε πολύ εντύπωση πάντως η επιλεκτική μας μνήμη μετά τον χωρισμό - ειδικά στις “εκ των υστέρων” συζητήσεις με την κοπέλα μου. Εκείνη πάντα θυμόταν τις χειρότερες συμπεριφορές μου, ενώ εγώ (όταν μου έλειπε) σκεφτόμουν μόνο τις πιο αγαπησιάρικες.

Βασίλης: Κλασσικό χαρακτηριστικό γυναίκας. Τις αγαπησιάρικιες στιγμές τις μοιράζονται με χαρτάκια "αυτοσυγκράτησης" και δεν τις απελευθερώνουν αλλά τις πνίγουν μέσα τους.

Αλέξης: Νομίζω πως βρίσκομαι στην τελευταία φάση των μετασεισμών. Το μεγάλο πρόβλημα έχει περάσει αλλά μια στο τόσο υπάρχει ένα μικρό ταρακούνημα, ίσα να μου θυμίζει το τι πέρασα. Προφανώς, όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο ασήμαντο μου φαίνεται. Και αρχίζω και συγκρίνω με πιο καθαρό μυαλό τα τελευταία συμβάντα με άλλα, που είχαν συμβεί παλαιότερα ή αργότερα.

Δεν πέρασα και τότε πόνο με την καψούρα του πρώτου έτους; Δεν στεναχωρήθηκα και με την άλλη κοπέλα που είχα γνωρίσει πέρσι; Δεν τέλειωσε άδοξα και η άλλη μου “περιπέτεια”; Τελικά, όμως, δεν τα ξεπέρασα όλα μετά από λίγο καιρό; Χρόνο θέλει φίλε... Αυτό είναι το μυστικό. Ότι και να πεις, ότι και να γράψεις, τελικά μόνο ο χρόνος κάνει την μεγάλη διαφορά σε αυτά τα πράγματα.

Βασίλης: Συμφωνώ, αλλά θα πω κάτι σκληρό. Αν την πατήσεις μία φορά, την πατάς μια ζωή. Νομίζω ότι ένας έρωτας σβήνει στο 100% μόνο από τον επόμενο. Γιατί πριν έρθει ο νέος έρωτας, η ανάμνηση του προηγούμενου όλο και θα σε στοιχειώνει. Κακά τα ψέμματα. Ο "χρόνος" αυτός καθορίζεται και έρχεται με τον επόμενο έρωτα. Δυστυχώς.

Ήρθε η ώρα να θέσω και εγώ τα ερωτήματα μου mr Φοιτηtips! Χωρίζεις από μία σχέση και δεν υπάρχει τσακωμός, όλα τελειώνουν ήρεμα. Πως εξηγείς μετά μία κάκιστη εως απαράδεκτη συμπεριφορά, την στιγμή που πραγματικά δεν υπάρχει λόγος;

Αλέξης: Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες απορίες μου ως τώρα. Το θέμα είναι πως, στις δικές μας περιπτώσεις, εμείς ήμασταν αυτοί που χωρίσαμε τις κοπέλες μας.

Χωρίζοντάς τες, πέραν από τα συναισθήματα του κώλου (βλέπε αγάπη), αγγίξαμε τα πραγματικά σημαντικά για μια γυναίκα συναισθήματά τους (βλέπε εγωισμός). Τους θίξαμε τον εγωισμό. Οπότε, όσο κι αν στην αρχή θεωρήσαμε πως ο χωρισμός ήταν “ειρηνικός” και ήρεμος, μέσα τους αυτές έκρυβαν μίσος, ήθελαν αργά η γρήγορα να εκδικηθούν.

Εδώ έρχεται το θέμα “αν υπήρχε αγάπη”, γιατί “αγάπη” θα πει ξεπερνάω τον εγωισμό. Ακόμη δεν έχω βγάλει τελικό συμπέρασμα, αλλά τα πράγματα δείχνουν ότι η συγκεκριμένη σχέση μου δεν ήταν ότι καλύτερο από άποψη αγάπης θα μπορούσα να βρω - αποδεικνύεται από την κατάληξη των πραγμάτων, ακόμη κι αν είναι δύσκολο συναισθηματικά να το παραδεχτώ.

Σειρά σου, Βασίλη. Ξέρω ότι χώρισες την κοπέλα σου λόγω απόστασης (αφού έτσι ήρθαν τα πράγματα). Ναι, η απόσταση ήταν μετά από ένα σημείο και λίγο συναισθηματική, αλλά τα χιλιόμετρα έφταιγαν περισσότερο. Όταν λίγο καιρό μετά τον χωρισμό (που ήταν χωρισμός μόνο στα λόγια και πάλι) συνειδητοποίησες ότι ήθελες να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στην αγάπη σας, αυτή έκοψε ξαφνικά κάθε επαφή μαζί σου. Τι έκανες τελικά;

Βασίλης: Η αλήθεια είναι ότι δεν χώρισα λόγω απόστασης. Η απόσταση δεν είχε έρθει για τα καλά στην σχέση μας. Σίγουρα πάντως θα επηρέαζε αργότερα. Κατάλαβα ότι αρχίζαμε να πέφτουμε σε ρουτίνα και η σχέση είχε κορεστεί. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος χωρισμού.

Αφού πέρασε ένα μικρό διάστημα στο οποίο κρατούσαμε επαφή και ήμουν διακριτικός όσον αφορά το ερωτικό, συνειδητοποίησα ότι θέλω να καταλάβω τι πραγματικά έχουμε. Από την άλλη μεριά, έπαιρνα και δεν έπαιρνα ξεκάθαρες απαντήσεις, μέχρι που έκοψε την επαφή.

Τι έκανα λοιπόν; Δεν πήρα ούτε τα μπρατσάκια μου ούτε φώναξα την ομάδα του baywatch, αλλά βλέποντας λίγο όμορφο κόσμο είπα να κάνω ένα ταξιδάκι να δω την κατάσταση από κοντά. Πραγματική επαφή με έναν άνθρωπο δηλαδή και όχι πίσω από social networks, τηλέφωνα και περιστέρια.

Νομίζω ότι εκεί κρινόμαστε όλοι, στην ουσιαστική επαφή με έναν άνθρωπο έτσι πήγα να την βρω. Ήθελα να ξεκαθαρίσω τα πράγματα γιατί είναι κακό να μένεις με τις αμφιβολίες να σε κυριεύουν μέσα σου.

Αλέξης: Τι συμπεράσματα βγαίνουν τελικά από ένα ταξίδι (στην άλλη μεριά της Ελλάδος) για να βρεις την αγάπη σου - που σε αγνοεί;

Tip: Πιθανότατα γαμιέται με άλλον.

Βασίλης: Ένα τέτοιο ταξίδι αποτελεί περιπέτεια, πράγμα το οποίο το κάνει αμφίρροπο και ξεχωριστό για τον καθένα. Βγαίνουν όμως κάποια στάνταρ συναισθήματα, όποιος και να είσαι.

Πρώτον, δίνεις ενδιαφέρον και ζωντάνια στην ζωή και βγαίνεις από την καθημερινότητα.

Δεύτερον, νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, διότι διεκδικείς με πάθος κάτι το οποίο αγαπάς, κάνεις πράξη το "έφτασα στην άλλη άκρη της Ελλάδας να σε βρω" χωρίς μία δραχμή πάνω σου, πνιγμένος στην αβεβαιότητα αλλά και στον ενθουσιασμό σου.

Τρίτον, δημιουργείς ένα σοκ στον οργανισμό σου, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, και οτιδήποτε και να συμβεί, εξοπλίζεσαι με αντισώματα για την επόμενη μέρα.

Τέταρτον, και βασικότερο: Ξέρεις πολύ απλά ότι έκανες ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Στην συνέχεια, όλα τα πράγματα παίρνουν την αξία και την προσοχή που τους αξίζει.

Αλέξης: Ναι φίλε! Αυτό είναι. Όταν πας να την βρεις είναι πιο πολύ ένα ταξίδι για να βρεις τον εαυτό σου, όχι αυτήν. Σαν κι αυτή θα έρθουν κι άλλες. Όταν όμως γνωρίζεις ξανά τον “άντρα μέσα σου”, όταν κοιτάς με θαυμασμό τα μεγέθη της αγάπης που νιώθεις, τότε γελάς μόνος σου τα ξημερώματα, ακόμη και στην άλλη μεριά της Ελλάδας με ένα σακίδιο στην πλάτη, αφού νιώθεις ζωντανός, νιώθεις άντρας.

Νιώθεις σίγουρος πως ποτέ δεν είπες ψέμματα όταν έλεγες “Σ’ αγαπώ”. Απίστευτο πράγμα! Να ένα ακόμη καλό που βγαίνει από μια, κατά τα άλλα, ψυχοφθόρα κατάσταση όπως ο χωρισμός.

Θα ήθελα το σχόλιό σου σε μια άλλη σκέψη μου. Δίνουμε πολύ μεγάλη αξία σε μια συγκεκριμένη κοπέλα κάθε φορά, σε αυτή που “έτυχε” να μας κάτσει σαν ταίρι. Όμως, σκέφτομαι, αν εκείνη την μέρα δεν είχα γνωρίσει τη συγκεκριμένη και, τελικά, μετά από έναν μήνα γνώριζα μια άλλη με την οποία θα ταιριάζαμε αντίστοιχα, θα είχε μεγάλη διαφορά η σχέση μου;

Γιατί, έχω καταλήξει σε στιγμές να νιώθω ότι εγώ ήμουν όλα όσα αγαπούσα σε εκείνη - εγώ, θα μπορούσα να αγαπήσω τα ίδια πράγματα σε μια άλλη γυναίκα, αρκεί να ήμουν στην ίδια φάση. Όχι σε κάθε άλλη γυναίκα, αλλά σίγουρα όχι μόνο σε μια.

Πόση αξία πιστεύεις Βασίλη ότι έχει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος για εμάς; Γιατί καθόμαστε και κυνηγάμε μια συγκεκριμένη σταγόνα μέσα στη γαμημένη θάλασσα;

Όταν παίρναμε την σοβαρή μας φάτσα όμως, δίναμε ρέστα.

Βασίλης: Έχω ακούσει μεγαλύτερους να λένε ότι στο πρόσωπο της κοπέλας θέλεις να βλέπεις τον εαυτό σου και ότι αυτό είναι το γεγονός που σε ικανοποιεί σε μία σχέση. Εγώ δεν το πιστεύω απόλυτα αυτό Αλέξη. Νομίζω ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος, όσο μπερδεμένος και να είναι, να επιδιώκει επίτηδες κάτι τέτοιο.

Στην πορεία της σχέσης, όμως, αυτό συμβαίνει αυθόρμητα και υποσυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ύστερα, διαπιστώνουμε το αντίθετο και γκρεμίζεται απότομα η Βαβέλ που χτίσαμε.

Τώρα, όσον αφορά τις πιθανότητες να μην την γνώριζες και να έδινες σε μια άλλη κοπέλα την ευκαιρία να κάνετε σχέση, πιστεύω ότι δείχνει και πόση αξία είχε ο άνθρωπος αυτός για εμάς. Είναι μία χαοτική σκέψη χωρίς λύση και μου θυμίζει θρησκευτική συζήτηση. Αυτό δείχνει το πόσο μακριά έχει φτάσει η σκέψη μας για αυτόν τον άνθρωπο και συγχρόνως πόση αξία του έχουμε δώσει.

Αλέξης: Ένας χρόνος μετά τον χωρισμό με την μεγάλη σου σχέση. Πως είναι;

Βασίλης: Ένας χρόνος χωρίς σχέση για μένα σημαίνει στην πραγματικότητα: Πραγματοποίηση μελλοντικών στόχων, βελτίωση εξωτερικής εμφάνισης, αυξημένη παραγωγικότητα και κοινωνικότητα. Πράγματα που κατά βάση μένουν πίσω όταν βρίσκεσαι σε μία σχέση. Ουσιαστικά, βελτίωση στα πάντα.

Ερώτηση για σένα Αλέξη. Ακούω αρκετά συχνά να λένε: «Θέλω να κάνω σχέση». Πιστεύεις στα αλήθεια ότι μια σχέση γίνεται ηθελημένα ή ότι προκύπτει;

Αλέξης: Από προσωπική εμπειρία, αυτό είναι ένα από τα πράγματα πάνω στο οποίο δεν έχεις κανέναν έλεγχο. Ακόμη και να έχεις, αν το ζορίσεις με σκοπό να κάνεις σχέση, είναι πολύ πιθανό να κάνεις λάθος κίνηση.

Το βλέπω σαν ένα δύσκολο παιχνίδι σκάκι: Μπορείς να προβλέψεις το πολύ δυο-τρεις κινήσεις μπροστά. Έτσι και στις σχέσεις: Δεν μπορείς να κρίνεις από νωρίς που θα καταλήξει το πράγμα. Από την άλλη, ξέρω κάποια άτομα που έχουν έναν χαρακτήρα αντίθετο από εμένα σε αυτά. Εκείνοι, δεν ξέρω αν είναι θέμα χαμηλών στάνταρ, αλλά όποια γνωρίσουν κατ’ ευθείαν το οδηγούν σε σχέση, χωρίς να κρίνουν αν αξίζει τον κόπο ή αν είναι το καλύτερο που θα μπορούσαν να έχουν. Μια σχέση δεν γίνεται προμελετημένα. Ίσως προμελετημένα να γίνεται μόνο μια γνωριμία.

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα: Ο άντρας (η γυναίκα) που ψάχνεται πολύ για σχέση, “βγάζει μάτι” - και αυτό συνήθως φέρνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θέλει κανείς. Νομίζω, ότι (όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή) πρέπει να αφήνεσαι στο ρεύμα, να μην ζορίζεις πολύ τα πράγματα, να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου και όλα τα καλά θα προκύψουν μόνα τους. Και φυσικά δεν ξέρω αν οι “σχέσεις” συγκαταλέγονται στα καλά.

Βασίλης: Αλέξη, έχουμε συζητήσει αρκετά και έχω μία απορία. Πως νιώθεις στην σκέψη ότι η πρώην κοπέλα σου μπορεί να διαβάζει το άρθρο μας;

Αλέξης: Πριν από μερικούς μήνες θα με ένοιαζε. Όχι απλά θα με ένοιαζε, αλλά ίσως και να έγραφα το άρθρο με τρόπο μεθοδευμένο για να την κάνω είτε να ζηλέψει είτε κάτι άλλο άνανδρο. Τώρα, δεν το σκέφτομαι καν. Βλέπω το post αυτό, στο οποίο γράφω μερικά προσωπικά μου συναισθήματα, σαν ένα ωραίο ντουζ (η καλύτερα βουτιά στον Νιαγάρα) όπου ξεπλένω και τις τελευταίες μου σκέψεις για το θέμα. Ειλικρινά, δεν με νοιάζει. Πιο πολύ σκέφτομαι ότι μπορεί να το διαβάζει η επόμενη γκόμενά μου.

Εσύ, Βασίλη, πως αισθάνεσαι που η κοπέλα σου πηδιέται με έναν άλλον;

Βασίλης: Θα ήθελα να ήμουν πολύ εκεί… Να κάναμε τρίο!!

Έχω μια ακόμη απορία, Αλέξη. Πως νιώθεις στην σκέψη ότι οι γονείς σου μπορεί να διαβάζουν το άρθρο μας;

Αλέξης: Μαμά, χαιρετίσματα! Φτιάξε γεμιστά για το μεσημέρι.

Συνεχίζουμε φίλε. Έχω δει πολλές αναζητήσεις στο Φοιτηtips να ψάχνουν θέματα του στυλ “Δεν μπορώ να βρω γκόμενα” κλπ. Ξέρουμε και οι δυο ότι υπάρχουν πολλοί άντρες στην ηλικία μας που δεν έχουν ακόμη φιλήσει καν κοπέλα. Είχα γνωρίσει έναν μάλιστα μια μέρα που πέταξε την ατάκα «Εντάξει, το έχω πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρω γκόμενα». Ήμασταν σε ταβέρνα και μου ήρθε να βγάλω τα μάτια μου με το πιρούνι όταν το άκουσα αυτό. Τι νομίζεις ότι φταίει γι’ αυτήν την “αναπηρία”;

Βασίλης: Καταρχήν, θέλω να καταγγείλω ότι το κράτος δεν έχει πρόνοια για αυτά τα άτομα. Σοβαρά τώρα, πιστεύω ότι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και έχουν κάποια κόμπλεξ’ που τους δεσμεύουν ψυχολογικά ώστε να μην μπορούν να λειτουργήσουν σαν κυνηγοί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Δεν θα ήθελα πάντως να ήμουν στην θέση σου όταν άκουσες αυτήν την ατάκα. Το μόνο πράγμα που θα ήθελε να ήταν στην θέση του εκείνη την στιγμή είναι τα μαλλιά μου.

Αλέξης: Εσύ πρέπει να γίνεις είτε σεναριογράφος, είτε ηθοποιός στο Εθνικό. Αλλά για blog δεν είσαι - αμφιβάλλω αν βγάλει κανείς άκρη με τις ατάκες σου.

Αυτό το πρόβλημα πάντως είναι ένα από τα δυο (μαζί με την παχυσαρκία) που μου την βαράνε όταν τα βλέπω. Νομίζω ότι φταίει το περιβάλλον των ανδρών αυτών από παιδιά, που ίσως κι ο πατέρας τους ήταν λίγο φλωράκος και δεν τους μάθαινε να μιλάνε σε κοπέλες. Αλλά αν δεν αρχίσεις να κοιτάς κοριτσάκια από το νηπιαγωγείο και αν δεν φιλήσεις κοπέλα στο γυμνάσιο, δεν πρόκειται να μάθεις μαγικά να το κάνεις στα 22 σου.

Αν, όμως, κάποιος έχει φτάσει σε αυτό το σημείο και ψάχνει να βρει φταιξίματα, εγώ λέω να σκεφτεί το εξής: Ο άδικος κόσμος φταίει για την κατάσταση, η απλά δεν βλέπει το θέμα μεθοδικά και δεν προσπαθεί; Γιατί, κι ο ίδιος αν ήταν γκόμενα, δεν θα κοιτούσε έναν χοντρό, ακούρευτο, άγαρμπο, σπυριάρη τύπο χωρίς ενδιαφέρον που το πιο σημαντικό πράγμα που έκανε αυτόν τον μήνα ήταν ένα raidάρισμα στο World of Warcraft. Πωρώνομαι με κάτι τέτοια θέματα - νομίζω πως φαίνεται, ε;

Βασίλης: Αν συνεχίσουμε να γράφουμε θα εκδοθεί σε βιβλίο.

Αλέξης: Έχεις δίκιο. Βλέπεις, τελειώσαμε τις κουβέντες μας μιλώντας για λίγο για τα άτομα που ποτέ τους δεν είχαν ερωτικά προβλήματα. Εμείς από την άλλη, μια ζωή πάντα κάτι έχουμε να συζητήσουμε, πάντα θα βρούμε κάποιο ερωτικό πρόβλημα - είτε ότι δεν έχουμε γκόμενα, είτε ότι έχουμε πιο πολλές απ’ ότι θέλουμε.

Και καταλήγεις για ένα σιχαμένο δευτερόλεπτο να σκεφτείς, μήπως αυτοί οι άντρες που “έτυχε” να μην φιλήσουν ποτέ κοπέλα ακόμη και στα 22 τους, μήπως αυτοί την έχουν βρει καλύτερα;

Γιατί αυτοί δεν θα αισθανθούν ποτέ ανησυχία για το αν η κοπέλα τους είναι καλά. Γιατί αυτοί ποτέ τους δεν θα περάσουν μια έντονη και όλο ανασφάλειες φάση ψησίματος. Γιατί αυτοί ποτέ τους δεν θα ζηλέψουν. Γιατί αυτοί ποτέ τους δεν θα κλαίνε μετά τον χωρισμό. Γιατί αυτοί ποτέ τους δεν θα σηκωθούν μέσα στα μεσάνυχτα να πάνε στην άλλη άκρη της Ελλάδας...

...μα τι λέω; Κι όμως, αυτά τα (κατά τα άλλα) αρνητικά κομμάτια είναι μερικές από τις σημαντικότερες αναμνήσεις μου των τελευταίων χρόνων.

Και ποιος μπορεί να μου δώσει καλύτερες στιγμές από τις ώρες που ήμουν αγκαλιά με την κοπέλα που αγαπούσα, καλύτερες στιγμές από την εκδρομή μας στο Πήλιο, η από όταν γυρνούσα από το γυμναστήριο και με περίμενε στο σπίτι μου;

Η ποιος μπορεί να μου δώσει μεγαλύτερη έμπνευση από τις στιγμές που συνειδητοποιούσα το τι είχα χάσει, ή μεγαλύτερο δέος από την θέα του μεγέθους της αγάπης μου όταν πήγα να τη βρω;

Εγώ είμαι ο τύπος που είχα σπαστεί όταν είχα πάει στον Καρρά, απλά επειδή όλα μου πήγαιναν τέλεια.

Όχι. Κρίμα στους άντρες που δεν έχουν νιώσει αγάπη. Κρίμα στους άντρες που δεν ερωτεύτηκαν. Κρίμα στους άντρες που δεν πόνεσαν.

Η αγάπη, οι σχέσεις, οι χωρισμοί... Τι ωραία πράγματα!

ps. Τα σχόλια όχι μόνο είναι δεκτά, αλλά περιμένω να μπείτε στην συζήτηση με πάθος! Ποιες είναι οι δικές σας φιλοσοφίες για τις σχέσεις; Με ποιον τρόπο σαν πλήγωσε η κοπέλα σας, το αγόρι σας; Τι θα κάνατε διαφορετικά; Που διαφωνείτε με τις λάθος απόψεις του Βασίλη και που συμφωνείτε με τις δικές μου σωστές;