Τα άρθρα που μου φέρνουν αναγούλα.

Αν υπάρχει κάποιος που αγάπησε τα motivational άρθρα, αυτός είμαι εγώ.

Άρθρα για το πως ζούσε ο Steve Jobs, για το πως οι πετυχημένοι άνθρωποι έκαναν τα πάντα διαφορετικά, για τις ρουτίνες μεγάλων συγγραφέων, για απλούς ανθρώπους του ίντερνετ που έζησαν κάτι σημαντικό και θέλησαν να το μοιραστούν, άρθρα σε μορφή listicle, άρθρα σε μορφή longform.

Τα αγάπησα πολύ αυτά τα άρθρα.

Την εποχή που δεν έκανα τίποτα με το πανεπιστήμιο, τρεις με πέντε ώρες τη μέρα ήμουν με ένα iPad στο χέρι. Ότι στο διάολο να ‘τανε, αρκεί να ‘ταν για διάβασμα – εγώ καθόμουν εκεί, στην ίδια θέση του καφέ που είχα για στέκι εκείνο το εξάμηνο και το διάβαζα.

Και όταν γύριζα σπίτι, διάβαζα και πάλι.

Μέχρι που, κάποια χρόνια μετά, τα άλλοτε αγαπημένα μου motivational και inspirational άρθρα, άρχισαν να μου φέρνουν αναγούλα.

Ένα βράδυ, πριν από καμιά βδομάδα, κατέβασα με την παρέα μου (3 άτομα) ένα μπουκάλι σάκε, ένα Jager και μισή βότκα Γκορμπατσόφ. Βότκα με όνομα Ρώσου προέδρου που φτιάχνεται στο Βερολίνο είναι σαν να σου λέει “μην με πιεις”.

Την επόμενη μέρα, όταν είδα το άδειο της μπουκάλι, με έπιασε αναγούλα.

Η αναγούλα είναι ο τρόπος του σώματός σου για να πει: “Φτάνει. Από αυτό πήρες αρκετά.”

Γι’ αυτό και σταμάτησα να διαβάζω τις ίδιες μαλακίες. Ο άνθρωπος μπορεί να γράψει μόνο τόσα για το ίδιο θέμα. Μετά, απλά γράφει για τα ίδια, ξανά και ξανά.

Γι’ αυτό “σταμάτησα” και να γράφω. Το “σταμάτησα” το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί αναφέρομαι στο blogging.

Τα τελευταία άρθρα που σχεδόν ολοκλήρωσα (ή και μερικά από αυτά που πόσταρα) όταν τα ξαναδιάβαζα με έπιανε ένα cringey πράγμα, το οποίο είναι το πρώτο στάδιο πριν την αναγούλα.

Το cringe μου ήταν κάπως έτσι.

Τι έμαθα από όλο αυτό; Πως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να διαβάζεις. Και πως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις και να μιλάς.

Πως πρέπει να το βουλώσεις, πως το λέμε – και να αρχίσεις να κάνεις αυτά που πρέπει.

Με άλλα λόγια, πρέπει να πάρεις επάνω σου την ευθύνη.

Μετά από όλα όσα είχα διάβασει, συνειδητοποίησα ότι ο μόνος που ευθυνόταν για ότι μου συνέβαινε, ήμουν εγώ.

Δεν υπάρχει πιο απλή και πιο τσουχτερή αλήθεια από αυτή.

Όσα άρθρα και να έγραφα ή να διάβαζα, μόνο κύκλους θα συνέχιζα να κάνω γύρω από αυτή την απλή αλήθεια.

Το μόνο πράγμα που χρειάζεται κανείς στη ζωή είναι ένα αληθινό “γιατί;” και μετά να πάρει πάνω του την ευθύνη – με όλα όσα πάει αυτή πακέτο (ένα πακέτο πολύ διαφορετικό για τον καθένα).

Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να είσαι αληθινά ευτυχισμένος στη ζωή σου, ο μόνος τρόπος να βρεις το νόημα: Το “γιατί;” σου και το αντρίκιο κουβάλημα της ευθύνης.

Δεν μπορώ να το πω πιο απλά.

Το να νιώθεις πως γίνεσαι καλύτερος διαβάζοντας ένα motivational άρθρο, είναι σαν να νομίζεις ότι βρήκες την αληθινή αγάπη με το να αυνανίζεσαι.

Τώρα, ένα εύλογο ερώτημα είναι: “Γιατί ρε φίλε τα γράφεις όλα αυτά;” Αφού και αυτό το άρθρο, καταλήγει να είναι ένα ακόμη motivational/inspirational εμετίδι.

Πρώτον, γιατί κάποιος πρέπει να τα γράψει.

Ίσως να φταίει το ότι άρθρα που δεν μιλάνε για μαγικούς τρόπους επίλυσης των προβλημάτων δεν πουλάνε πολύ. Ίσως και το ότι λίγοι ενδιαφέρονται να γράψουν κάτι σχετικό. Σε κάθε περίπτωση, απλά ήθελα να γράψω γι’ αυτό.

Δεύτερον, αυτό το άρθρο ΔΕΝ είναι inspirational. Είναι ακριβώς το αντίθετο: Προσπαθεί να σκοτώσει οτιδήποτε “inspired” υπάρχει μέσα μας. Γιατί προσωπικά έχω υπάρξει “inspired” για πολλά χρόνια, μέχρι που κατάλαβα ότι απλά ονειρευόμουν και τα χρόνια περνούσαν.

Όπως λέει ο λαός, ποτέ δεν είναι αργά για κάτι – μέχρι, όμως, να είναι πια αργά.

Ο δοκιμαστικός συναγερμός μπορεί να χτυπήσει πολλές φορές. Κάποιες απ’ αυτές μπορεί να κοιμάσαι, κάποιες να φοβηθείς, κάποιες όντως πραγματικά να αισθανθείς έτοιμος. Όταν, όμως, έρθει η ώρα η πραγματική, τότε δεν έχει γυρισμό. Η βουτάς με τα μούτρα, η το ‘χασες.

Δεν μπορείς να ζήσεις τον νεανικό έρωτα εάν δεν είσαι πια νέος, όσα υαλουρονικά κι αν βαρέσεις.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν δεν φερθείς σε κάποια πράγματα σαν να να πατάς το γκάζι σε ένα αμάξι που πηγαίνει προς τον τοίχο, τότε θα χάσεις την ευκαιρία να τα ζήσεις.

Καλό είναι να μην το κάνεις αυτό με το αμάξι κυριολεκτικά. Η μεταφορά έχει να κάνει μόνο με τον φόβο που νιώθει κανείς όταν έρχεται η ώρα να κάνει αυτό που πρέπει, όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης.

Κάθε φορά που κάνεις share ένα motivational άρθρο, υπεκφεύγεις, ξεθυμαίνεις κάθε υπαρκτό, προσωπικό motivation υπήρχε μέσα σου.

Κάθε φορά που κάνεις οτιδήποτε πέραν από αυτό που πρέπει, απλά γυρνάς το βλέμμα σου μακριά από το πραγματικό “γιατί”.

Κάθε φορά που γράφεις ένα motivational quote στο Instagram, απλά σπαταλάς την ενέργεια που σου χαρίστηκε για να κάνεις το οτιδήποτε θα ήταν σημαντικό για σένα. Σταγόνα με σταγόνα, πετάς το εσωτερικό σου κίνητρο σε μια τεράστια θάλασσα, αντί να μαζέψεις όλο αυτό το νερό σε έναν μεγάλο κουβά και να κάνεις ένα ωραίο ντουζ.

Δεν λέω πως αυτή η αντιμετώπιση ταιριάζει σε όλους. Κάποιοι άνθρωποι απλά δεν είναι φτιαγμένοι να λειτουργούν έτσι. Κάποιοι άλλοι, όμως, είναι.

Το ότι μία πόρτα δεν την ανοίγει ένα συγκεκριμένο κλειδί, δεν σημαίνει πως αυτό το κλειδί δεν ανοίγει κάποια άλλη πόρτα. Και αν αυτό το κλειδί δεν υπήρχε, τότε μια πόρτα θα άφηνε για πάντα κρυμμένους τους θησαυρούς της.

Να, κάπως έτσι δεν γράφουν τύποι σαν τον Μπουκάι;

“Δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο”. Έτσι μου αρέσει περισσότερο.

Τα απλά λόγια είναι που κρύβουν τη μεγαλύτερη αλήθεια.

Αλλά το παράξενο είναι πως τα απλά λόγια δεν πουλάνε. Φαίνονται χαζά. Γι’ αυτό πουλάνε τα ψευτο-βαθιά πράγματα: Γιατί δίνουν στον κόσμο μια διέξοδο από την σκληρή, απλή αλήθεια.

Γι’ αυτό, π.χ. ποτέ δεν γούσταρα τους παπάδες (εκτός από όταν ήμουν δημοτικό και ήθελα να γίνω παπάς). Όλο αυτό το σόου, με τα λιβάνια και τις επιβλητικές εκκλησίες και τους ζαλιστικούς ύμνους με τις trance συχνότητες. Τόσο φτιασίδι, κάνει τον άνθρωπο να πιστέψει πως κάτι κρύβεται πίσω από τα περίπλοκα και τα παραμπλεγμένα.

Δεν φταίει, όμως, ο παπάς γι’ αυτό: Ο παπάς υπάρχει μονάχα επειδή υπάρχει η ανάγκη του ανθρώπου γι’ αυτόν.

Γι’ αυτό και δεν γουστάρω πια τα motivational άρθρα. Γιατί λένε τόσα πολλά, που μέχρι να διαβάσεις το άρθρο, έχεις ξεχάσει το “γιατί” σου και απλά αυνανίζεσαι νοητικά με το feeling του κειμένου.

Δεν φταίει το motivational άρθρο, όμως: Το motivational άρθρο υπάρχει μονάχα επειδή υπάρχει η ανάγκη του ανθρώπου γι’ αυτό.

Ο λόγος που σταμάτησα να γράφω στα blog είναι γιατί κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να κάνω κύκλους. Μετά από ένα σημείο, ήταν ένα ακόμη από τα διάφορα πράγματα που έκανα για να αποφύγω να ασχοληθώ με αυτό που με φόβιζε – που στην συγκεκριμένη φάση ήταν το πανεπιστήμιο.

Είχε έρθει, όμως, ο καιρός που έπρεπε να στρίψω το τιμόνι προς τον τοίχο.

Όταν τελικά αντιμετώπισα τον φόβο μου, ένιωσα καλύτερα. Μπορώ να πω πως έγινα καλύτερος άνθρωπος. Όχι, φυσικά, λόγω του ότι έγινα καλός φοιτητής (αντιθέτως). Απλά και μόνο επειδή σταμάτησα με τις υπεκφυγές και ανοίχτηκα στην αληθινή ευθύνη.

Μετά από αυτό, έμαθα: Εάν κάτι δεν απαντάει στο μεγάλο μου “γιατί;” και αν δεν φέρνει μαζί του την αντρίκια την ευθύνη, τότε απλά χάνω τον χρόνο μου.

Κι όσες ακόμη παραγράφους κι αν γράψω, θα λέω πάλι το ίδιο πράγμα με άλλες λέξεις.

Απλά, μου αρέσει να γράφω καμία φορά, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο άρθρο είναι 1291 λέξεις και πολύ χειρότερο από παλιότερα άρθρα.

Απλά, τότε, μου άρεσε να υπεκφεύγω και έτσι αναγκαζόμουν να γράφω καλύτερα.

Σχολιάστε!